donderdag 21 juni 2012

Dag 59 - Twijfel als zelf-bedrog


Ik had een droom waarin ik een tekst aan het schrijven was en Z kwam langsgelopen en ging op mijn laptop staan en zei dat ik de spellingscorrector moet gebruiken – ik kon zien dat bijna alle woorden in mijn tekst rood onderlijnd waren. Ik had het gevoel dat ik gefaald had en voelde mij schuldig dat ik niet beter mijn best deed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf stressen door van mezelf te verwachten dat alles perfect is tot in de details en dat wanneer ik fouten maak, dit onvergeeflijk zou zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat ik gefaald heb omdat ik fouten gemaakt heb en ik zie dit als een teken van zwakte en neem dit persoonlijk – in plaats van mezelf te ondersteunen door te kijken naar hoe ik het beter kan doen zodat ik geen fouten meer maak in de toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd slordig zijn in de toepassing van mezelf en niet hier zijn in elk moment – en nodig hebben dat iemand achter mij aanloopt om mijn fouten te verbeteren

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te bestaan en leven in de verwachting dat er altijd iemand achter mij aan zal lopen om mijn fouten te verbeteren

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd geen oog hebben voor de details en hoe een punt te stappen in de fysieke realiteit adem per adem, maar in plaats daarvan te ‘rushen’ en over de details heen te vliegen en mijn toepassing daardoor onpraktisch te maken

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd opgeven op mezelf als leven omdat ik mezelf opzettelijk in de schuld werk en daardoor mezelf vast zet in schuldgevoel en minderwaardigheid en zelf-onbetrouwbaarheid  in plaats van mezelf en anderen als mezelf te ondersteunen in en als dit process en consistent te zijn in en als de volledige toepassing van mezelf

Ik laat mezelf niet toe en aanvaard niet van mezelf om deels in de fysiske realisteit te zijn en anderszijds vast te houden aan de twijfels in de mind – die ik wil ‘bijhouden’ in geval van – wat als het allemaal niet echt is – dit is onaanvaardbaar

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf als leven saboteren door te twijfelen aan wat echt is en daardoor de waarde van leven te verminderen in plaats van mezelf als leven echt te MAKEN

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in de mind te zoeken naar een punt dat echt is naar iets waar ik op kan terugvallen – in plaats van mij te realiseren dat ik enkel mezelf kan vertrouwen als leegte hier in en als adem

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf niet te delen in en als de inhoud van de mind als backchat maar alleen wanneer ik iets moois te vertellen heb of iets dat waardevol is in mijn ogen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf hjeb toegelaten en geaccepteerd heb oordelen over mezelf over wat ik wil delen – in plaats van hier te zijn in elk moment en eenvoudigweg mezelf uitdrukken in adem

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat zelf-expressie en het delen van mezelf vanzelf komen in plaats van mij te realiseren dat ik mezelf moet ‘pushen’ in het uitdrukken en delen van mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd alles van wat er zich in mij afspeelt te bekeuren en te evalueren – in plaats van eerste te focussen op de praktische realiteit en de fysieke wereld en dan te werken met hetgeen in mij opkomt als reacties en backchat in plaats van opzettelijk in de mind te gaan als een vorm van zelf-masturbatie en zelf-verkrachting om hoegenaamd te weten of er iets aan de hand  is

Ik realiseer mij en begrijp dat de mind mij altijd hetzelfd antwoord zal geven en dat indien ik luister naar de mind ik mezelf incapabel verklaar om mezelf te vertrouwen hier in de fysieke realiteit in gezond verstand – ik engageer mij ertoe te bestaan in adem en niet als gedachten in de mind en wanneer er nieuwsgierighjeid opkomt om ‘terug te keren naar de grot’ ik mezelf stop door te zeggen stop – en mezelf toe te passen in mijn fysieke realiteit en hier te zijn in en als adem

Wanneer ik adem – neem ik het hele bestaan in en als mezelf en draag ik alles in mezelf als hier – en neem ik de beslissing om te staan en zelf-oprechte te zijn en te doen wat het best is voor iedereen en dat ik mezelf kan vertrouwen 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen