Dag 314 - Optimisme & Zelfbedrog - Deel 7

Gedachte Dimensie:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een gedachte te hebben waarin ik een doemscenario zie en mezelf hierin hopeloos voel en ik mezelf in reactie een gevoel van hoop wil geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te reageren met angst tov de gedachte aan een doemscenario - ipv mijn verantwoordelijkheid te zien in het vermijden van doemscenario's.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken dat ik geen verantwoordelijkheid kan nemen in doemscenario's.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet naar doemscenario's willen kijken ipv te onderzoeken hoe ik momenteel bezig ben het doemscenario waar te maken door 'wie ik ben' en mijn manier van leven. (door wat ik doe en wat ik niet doe)

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet inzien dat het doemscenario reeds dagelijks geleefd wordt door miljarden wezens in deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet inzien dat ik mezelf intentioneel ontworpen heb als een bepaalde 'levensvorm', beperkt in zijn opmerkzaamheid en capaciteit om gewaar te zijn van wat er zich afspeelt in deze werkelijkheid voor de meerderheid van de wezens.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn zelfgecreëerde beperkingen als excuus gebruiken waarom ik maar op een beperkte manier verantwoordelijkheid kan nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat ik 'te zwak' ben om verantwoordelijkheid te nemen voor allen als één en gelijk, omdat ik als kind altijd in een beschermde omgeving geleefd heb en ik in dat opzicht nooit werkelijk finaal verantwoordelijk was, maar een ander was altijd voor mij verantwoordelijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mij niet realiseren dat alle gevolgen van de existentie ook voor mij zijn - dat ik één en gelijk ben als deze gevolgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegelaten en geaccepteerd in te zien dat ik geen verantwoordelijkheid kan nemen voor het geheel, indien ik niet bereid ben om de consequentie van en voor het geheel mee te stappen één en gelijk - en dat mijn 'lot' één en gelijk is aan het lot van het geheel.

http://lite.desteniiprocess.com

Dag 313 - Optimisme & Zelfbedrog - Deel 6

Oplossing (vervolg):

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd ‘falen’ in mezelf aanvaard te hebben en geprobeerd te hebben om hieraan te ontsnappen dmv optimisme – ipv mij te realiseren dat ik mezelf hiermee veroordeeld heb en ook alle anderen één en gelijk als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te hebben opgegeven dat het werkelijk mogelijk is voor mij om dit proces in 14 jaar te stappen en mezelf uit de mind te stappen – door tegen mezelf te zeggen ‘ach het zal toch niet lukken, waarom zou ik mezelf pushen’ – ipv mezelf te realiseren dat ik op deze manier mijn eigen doem creëer en daarmee ook alle anderen de oplossing ontzeg als één en gelijk als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn proces in angst te stappen mbt wat gezien zal worden als ‘goed’ en ‘prijzenswaardig’ ipv zelf het onderzoek te doen naar wat best is voor iedereen en een beslissing te nemen mbt wat het is dat ik moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf niet te sturen maar mezelf laten sturen door de afhankelijkheid naar goedkeuring van wie ik ben en van mijn leven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd ‘goed’ willen zijn ipv mij te realiseren dat ik hiermee verantwoordelijkheid weggeef aan anderen, want het gaat er niet meer om dat ik zelf in zekerheid kan zien dat wie ik ben en wat ik doe best is voor iedereen, maar dat anderen zeggen dat wie ik ben en wat ik doe, ‘ok’ is – zodat ik ‘tevreden’ kan zijn met mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd pretenderen dat ik niet weet wat best is voor iedereen – en wat best is voor iedereen afhankelijk maken van het oordeel van anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd op te geven aan de eenvoud van het proces van mezelf te sturen in elke adem en zelf-vergeving te schrijven en mezelf te corrigeren stap voor stap, adem per adem – en te staan als een oplossing in de wereld.

Reward:

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik zie dat ik bezig ben een positieve ervaring te creëren mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat ik bezig ben een illusie te creëren – want hoe kan ik ‘gelukkig’ zijn terwijl de meerderheid in dit bestaan misbruikt wordt.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik zie dat ik mijn ‘kennis’ verdedig, mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat ik op dat moment niet meer geïnteresseerd ben in wat best is voor iedereen maar alleen in mijn gelijk, hetgeen eigenbelang is – en dus engageer ik mezelf ertoe om open te staan voor andere mogelijkheden en andere perspectieven dan wat ik ‘weet’ en in zelf-oprechtheid alle informatie gelijk in overweging te nemen ipv op basis van wat mij het beste uitkomt.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik zie dat ik bang ben om ergens naar te kijken omdat ik denk dat het te ernstig is, mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat ik mezelf beperk door te geloven dat er zaken zijn waarvoor ik geen verantwoordelijkheid kan nemen, en dus engageer ik mezelf ertoe om te onderzoeken waar het is dat ik mezelf beperk met het geloof dat het ‘te veel’ is voor mij dat ik het niet aankan, om daarin mezelf te vergeven en mezelf te herschrijven in zelf-verantwoordelijkheid op een manier die best is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf niet realiseren dat de plotse nood om te slapen midden in de dag – wanneer ik weet dat ik voldoende uitgerust ben – in feite wijst op een punt van onderdrukking in en als mezelf en dat ik dat moment moet gebruiken om te kijken naar wat het is dat ik wil onderdrukken.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf plotseling voor geen reden in slaap voel vallen, mezelf te stoppen en te ademen en mezelf te realiseren dat de mind gewoon wil dichtklappen, en ik dus bezig ben een punt in en als mezelf te onderdrukken, en dus engageer ik mezelf ertoe om in dat moment mezelf open te leggen met zelf-vergeving en te vinden waar de onderdrukking ligt zodat ik mezelf vrij kan maken van deze beperking.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie de optimisme persoonlijkheid gebruiken, mezelf te stoppen en te ademen, en mij te realiseren dat ik mezelf afscheid van alles als één en gelijk in een illusie, en dus engageer ik mezelf ertoe om mezelf één en gelijk te plaatsen met alles wat hier is.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik op een automatische manier iets positief/optimistisch wil zeggen, mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat ik bezig ben personages uit films te kopiëren waar het verhaal belangrijker is dan de realiteit – en dus engageer ik mezelf ertoe om alle personages uit films in mezelf te stoppen tot ik enkel mezelf overhoud als mijn fysiek lichaam in zelfexpressie.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als optimistische gedachten opkomen, mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat ik bezig ben een weerstand te bouwen tov de realiteit en ik dus beter kan stoppen en mezelf kan aligneren met wat werkelijk hier is om tot oplossingen te komen.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik zie dat ik bezig ben dmv gedachten tegen mezelf te praten aangaande een probleem, mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat ik geen verantwoordelijkheid wil nemen, en dus engageer ik mezelf ertoe om onmiddellijk naar de oplossing te gaan in zelf-oprechtheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat een probleem groter kan zijn dan mij – ipv mij te realiseren dat ik verantwoordelijk ben voor alles en dus ook voor elk probleem, en dat ik mezelf dus één en gelijk kan plaatsen aan dit probleem en door middel van het toepassen van zelf-vergeving op alles wat er in mij opkomt ik mezelf kan brengen naar een oplossing.

Ik engageer mezelf ertoe om dmv gezond verstand aan te tonen dat er een heel andere wereld mogelijk is dan wat heden wordt aanvaardt, en dat er dus geen excuus mogelijk is waarom het misbruik en het lijden aanvaard zou worden als een ‘feit’ in deze wereld.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik zie dat ik spring naar een conclusie terwijl ik in feite nog onzeker ben in mezelf, te stoppen en te ademen, en mij te realiseren dat ik bezig ben optimistisch te zijn en dat ik hiermee mezelf compromitteer omdat ik niet tot zekerheid wil komen mbt wat best is voor iedereen – en dus engageer ik mezelf ertoe om tot zekerheid te komen mbt wat best is voor iedereen.

Ik engageer mezelf ertoe om onzekerheid bloot te leggen als een teken van zelf-oprechtheid en dat er maw nog meer zelfwerk nodig is in het komen tot zelf-oprechtheid mbt dat punt.

Ik engageer mezelf ertoe om aan te tonen dat optimisme gelijk is aan het aanvaarden van ‘de menselijke zwakte als de menselijke natuur’ en het geloof dat we hoegenaamd niet in staat zijn werkelijk verantwoordelijkheid te nemen voor de problemen die we gecreëerd hebben.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik zie dat ik optimisme gebruik om mijn handelingen te verantwoorden, mezelf te stoppen en te ademen, en mij te realiseren dat ik eigenlijk niet weet wat ik doe en mijn huiswerk niet gedaan heb, en dus engageer ik mezelf ertoe om mezelf een fundering te geven door te begrijpen hoe mijn handelingen zullen lieden tot het gewenste resultaat.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie optimistisch zijn over iets, mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat ik bezig ben hoop te gebruiken en dat ik dus geen verantwoordelijkheid willen nemen voor de oorzaken van dit punt in mezelf en mijn wereld, en dus engageer ik mezelf ertoe om de oorzaken van dit punt in mezelf en mijn wereld bloot te leggen, te vergeven en te corrigeren in mezelf in eenheid en gelijkheid.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie denken dat het te moeilijk is en dat het allemaal in werkelijkheid te veel en onmogelijk is, mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren ik ik bezig ben mezelf te beperken en dat ik in feite in staat ben verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf – en dus neem ik verantwoordelijkheid voor mezelf en alles als één en gelijk als mezelf.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie wanhoop gebruiken in mijn gedachten en te willen opgeven, mezelf te stoppen en te ademen en mezelf te realiseren dat ik bezig ben mezelf als leven te manipuleren, en dus engageer ik mezelf ertoe om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf in eenvoud door adem per adem mezelf te sturen en de lagen van bedrog in en als mezelf te verwijderen.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik zie dat ik ‘goed’ wil zijn, mezelf te stoppen en te ademen, en mij te realiseren dat ik probeer zelf-verantwoordelijkheid te ontsnappen en anderen verantwoordelijk wil maken, en dus engageer ik mezelf ertoe om zelf als verantwoordelijkheid te staan van en voor mezelf en van alles als één en gelijk.

http://lite.desteniiprocess.com

Dag 312 - Optimisme en Zelfbedrog - Deel 4

Angst Dimensie (vervolg):

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd ipv mijn energie te steken in het onderdrukken en verdoezelen van mijn angst, niet te zoeken naar oplossingen voor het stoppen van deze omstandigheden in de wereld waarvoor ik zo bang ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd hypocriet te zijn omdat ik mijn tijd steek in het onderdrukken en verbergen en ontkennen van het probleem ipv naar een oplossing toe te werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd pretenderen dat het probleem te omvangrijk is en dat het ‘te veel is voor mij om allemaal te begrijpen.’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd deze wereld als vanzelfsprekend te aanvaarden ipv mij te realiseren dat deze wereld het resultaat is van wie we ons hebben toegelaten te worden en dat dus een hele andere wereld mogelijk is, als het potentieel van wat best is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegelaten en geaccepteerd niet inzien dat als ik ergens optimistisch over wil zijn, ik hiermee ook niet naar dat aspect als de oorzaak in mezelf wil kijken en dat ik dus niet alleen dat deel van de wereld maar ook dat deel in mezelf rechtvaardig – en dus moet ik nooit veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd iets rechtvaardigen dat niet best is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd onzekerheid aanvaarden in de wereld ipv te realiseren dat best voor iedereen alleen op zekerheid gebaseerd kan zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd risico’s aanvaarden in de wereld en in mezelf – ipv mij te realiseren dat best voor iedereen betekent dat er geen risico’s meer zijn en dat er enkel nog de zekerheid is dat alles best is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegelaten en geaccepteerd inzien dat zolang er onzekerheid bestaat over iets, dit betekent dat er iets is in mezelf waarover ik nog niet zelf-oprecht geworden ben, dat ik een deel van mezelf nog niet gealigneerd heb met wat best is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd dmv optimisme te hebben opgegeven alvorens ook maar te zijn begonnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd optimisme gebruiken als een manier om mezelf te doen geloven dat het wel in orde komt, maar hierdoor een laag van illusie aanvaarden waardoor ik mezelf niet 100% zal voorbereiden op wat ook moge komen en ik niet 100% verantwoordelijkheid zal nemen voor de consequentie die hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegelaten en geaccepteerd in te zien dat optimisme verondersteld dat anderen de boel na mij zullen moeten opruimen – omdat ik geen verantwoordelijkheid heb willen nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in optimisme ook de menselijke zwakheid als excuus aanvaarde als mijn eigen excuus, ipv in te zien dat ik wel degelijk in staat ben om mezelf te pushen en het nodige te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegelaten en geaccepteerd in te zien dat als ik mijn huiswerk doe en mijn zelfvergeving en mijn zelfcorrectie en ik mezelf push om in het systeem een oplossing naar voren te brengen, ik geen optimisme nodig heb omdat ik dan zal kunnen zien op welke manier mijn handelingen en wie ik ben zullen leiden tot een wereld die best is voor iedereen.

http://lite.desteniiprocess.com

Dag 311 - Optimisme en Zelfbedrog - Deel 3

Angst dimensie: 

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn voor het ergste.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd 'er niet aan willen denken' - alsof daarmee het probleem verdwijnt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet willen overwegen dat iemand dit werkelijk meemaakt in de wereld - want als ik me dat ik me dat realiseer dan kan ik niet anders dan verantwoordelijkheid nemen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet te willen voelen wat er werkelijk bestaat, wat er werkelijk ervaren wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn dat het comfort dat ik ervaar niet reëel is en dit comfort niet willen opgeven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf willen beperken tot de kennis die ik reeds heb mbt de wereld en hierin niet willen overwegen dat er veel is dat ik niet weet, dat ik niet ken en dat ik niet wil zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang zijn dat als ik het probleem zou zien in hoe het werkelijk is, ik geen oplossing zal weten - dat ik niet zal weten wat te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf in slaap doen vallen omdat ik de voorkeur geef aan mijn knusse mind-ervaring dan iets van de realiteit op te vangen waar ik deel van uitmaak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de optimisme persoonlijkheid te creëren omdat ik me in het verleden schuldig zou voelen tov anderen in deze wereld, en ik niet wist hoe ik mijn leven en mijn beslissingen anders kan verantwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de optimisme persoonlijkheid te creëren zodat ik nooit moet veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de optimisme persoonlijkh
eid creëren zodat ik de realisatie kan onderdrukken dat zolang ik niet verander, zolang ik niets doe, de ervaring van anderen in deze wereld niet zal veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de optimisme persoonlijkheid te kopiëren vanuit films, waar personages uitspraken doen gebaseerd op hoe ze zich voelen ipv op hun onderzoek van de werkelijkheid.

http://lite.desteniiprocess.com

Dag 310 - Optimisme & Zelfbedrog - Deel 2

Reward:

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik optimistisch wil zijn in een moment wanneer ik met de realiteit geconfronteerd wordt, mezelf te stoppen en te ademen - mij te realiseren dat optimisme gebaseerd is op angst voor verantwoordelijkheid en in zelf-oprechtheid te kijken naar de informatie.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie de ernst van iets minimaliseren, mezelf stoppen en ademen, en mij realiseren dat ik puur met ontdekking bezig ben uit angst voor verantwoordelijkheid, en dus engageer ik mezelf ertoe de realiteit te onderzoeken in zelf-oprechtheid.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik me ‘pijn doe’ en ik hier een drama van maak, mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat dit een programma gebaseerd is op inferioriteit en het willen manipuleren met aandacht, en ik engageer mezelf ertoe één en gelijk te staan met de eventuele pijn en in eerste instantie mezelf te ondersteunen.

Ik engageer mezelf ertoe om het optimisme personage in mezelf te stoppen omdat ik zie dat het gebaseerd is op geen verantwoordelijkheid willen nemen voor deze wereld door mezelf te veranderen.

http://lite.desteniiprocess.com

Dag 309 - Optimisme & Zelfbedrog - Deel 1

Context:

De positieve optimistische persoonlijkheid, is de persoonlijkheid die belang hecht aan hoe hij zich VOELT en dat de wereld die hij om zich heen creëert ondersteund hoe hij zich VOELT - zonder per se interesse te hebben in de realiteit van de wereld of van zichzelf en wat er werkelijk plaatsvind in hemzelf en de wereld.

Oplossing:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang zijn voor de realiteit van de wereld, omdat ik bang ben voor negativiteit en voor verantwoordelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd wanneer en als D; tegen mij spreekt over mogelijke oorlogsscenario's - niet te willen luisteren en te denken dat ze overdrijft en dat het zo slecht nog niet is - het zal wel niet gebeuren...

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet in te zin hoezeer ik mezelf gebrainwashed heb in de optimistische persoonlijkheid, want zolang ik kan volhouden dat het allemaal nog meevalt, moet ik geen 100% verantwoordelijkheid nemen en mezelf veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd opzettelijk de ernst van situaties minimaliseren in allerhande situaties - doch wanneer MIJ iets overkomt dan zal ik altijd op alle mogelijke manieren overdrijven, zodat ik hiermee aandacht zou krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd wanneer D. bijvoorbeeld zegt dat het denkbaar is dat de legerdienst terug ingevoerd worden in mijzelf koppig te bl
okkeren en volhouden dat dit in dit land wel niet zal gebeuren - ipv mij te realiseren dat ik 100% vanuit hoop aan het spreken ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd verslaafd te zijn aan hoop en optimisme als mijn default manier om om te gaan met de informatie aangaande deze wereld.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd eigenrechtig zijn aangaande of er al dan niet oorlog komt, ipv in te zien dat ik een standpunt inneem puur gebaseerd op wat ik zou willen - op wat mij beter zou uitkomen, hetgeen 100% een illusie is en gevaarlijk.

(Wordt vervolgd)

http://lite.desteniiprocess.com

Dag 308 - Kennis zonder toepassing is Nutteloos.

Context:

Deze morgen werd ik wakker "met een zeer slecht humeur" - en daarom ben ik zelf-vergeving beginnen schrijven.

Oplossing:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te reageren met woede tov wat een ander mij vertelt, omdat ik denk "hoe duft ze, wat een lef, om zo tegen mij te spreken, alsof ik echt een debiel ben !!!" 

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken: ja maar dat weet ik allemaal al !!!

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf rechtvaardigen met te denken dat ik het allemaal al weet, ipv te kijken naar of ik dit ook in de praktijk toepas - want dan zal ik zien dat dit niet het geval is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kennis als een excuus te gebruiken om tegen mezelf te zeggen dat ik iets begrijp - ipv mij te realiseren dat het werkelijke begrijpen impliceert dat ik ook handel naar mijn kennis, ipv deze 'op de schouw te zetten'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kwaad worden omdat ik weet dat wat de ander verteld waar is - en dat ik niets gedaan heb om hier naar te handelen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn woede kanaliseren naar de ander ipv mij te realiseren dat ik kwaad ben op mezelf omdat ik niets gedaan heb - en dat ik mezelf niet vertrouwd heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd weerstand te hebben tov het plannen van netwerken in mijn wereld en hoe ik mezelf kan integreren in het systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet willen inzien/aanvaarden dat ik ‘introvert’ ben tegenover mijn wereld/het systeem, omdat ik ‘mezelf gedefinieerd heb als extrovert'  – ipv gezond verstand te gebruiken en te zien hoe ik me feitelijk gedraag.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf programmeren en blijven aanvaarden als introvert, ipv in te zien dat ik op deze manier niets gedaan zal krijgen en dat ik alle kansen misloop om mijn wereld uit te breiden.

Reward:

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik zie dat ik mezelf compromitteer door enkel te kijken naar ‘wat ik wil’ en ‘hoe het mij past’ – mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat indien ik mezelf wil integreren ik er iets voor over moet hebben en dat het in het begin inspanning kost omdat ik tegen mijn programma inga, en dus engageer ik mezelf ertoe om opzettelijk te ‘gaan waar ik nog niet geweest ben’ en mijn programma te confronteren.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik een moment van realisatie heb - een moment te nemen om deze realisatie uit te schrijven en welke praktisch actie volgt uit deze relisatie zodat ze betekenisvol wordt, ipv deze enkel op te slaan als een 'idee' - waardoor ik een wandelende compostbak wordt.

Ik engageer mezelf ertoe mijn realisaties in praktische realisaties om te zetten ipv deze enkel te bewaren als schijnbare 'intelligentie' en 'fantasieën' - en deze dus daadwerkelijk toe te passen en mezelf hierin leren vertrouwen.

Ik engageer mezelf ertoe om mezelf te vertrouwen ook indien wat ik zie ingaat tegen wat er eerder is afgesproken omdat ik me dan onderwerp aan een autoriteit buiten mezelf ipv mezelf te aanvaarden als autoriteit in gezond verstand.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie twijfelen of mezelf onder de tafel praat waarom een idee 'spijtig genoeg niet in werkellijkheid omgezet kan worden' - mezelf te stoppen en te ademen en mij af te vragen of ik niet bezig ben mezelf te bedriegen.

http://lite.desteniiprocess.com