dinsdag 30 januari 2018

Day 347 - Laziness exposed

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to exist as ‘laziness’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to give into little resistances as laziness to prevent myself from applying myself in the most optimum way.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have used laziness as an anger reaction towards my parents – where I can force things to go ‘my way’ and as a way to slow things down.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to take shortcuts as laziness.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to be lazy in my relationship.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to not have been willing to change myself within and as the point of laziness.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have defined and created myself as laziness as ‘who I am’.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to ‘hide’ behind laziness.

I commit myself to push myself in small moments of resistance and to actually Act in a way that is best for all.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have created myself as ‘laziness’ as a way to ‘rebel’ against my parents, as a way to ‘not give them what they want’ which is me actually doing my best and giving it my all – instead of realizing and understanding that me giving my all – is the greatest gift I can give myself and has got nothing to do with what anyone ‘wants’.

I commit myself to walk out of laziness and live my maximum potential as self-movement and self-dedication.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to  always leave something unfinished ‘as if I forgot it’ instead of realizing and understanding it is actually a point of spitefulness and laziness.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to have made myself lazy as a point of spitefulness against my parents and against life. 

Test the DIP Lite course for Free and discover the power of Self-Forgiveness.
Visit desteni.org for more information.

dinsdag 16 januari 2018

Dag 346 - Pijn en Kwaadheid

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kwaadheid gebruiken in momenten dat ik iets zou kunnen bijleren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kwaadheid gebruiken om de ander pijn te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kwaadheid gebruiken om de ander pijn te doen zodat ik mijn eigen pijn niet moet voelen en kan verstoppen.

Ik laat mezelf toe om te ademen in het moment van pijn en de pijn te laten passeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de kwaadheid gebruiken als een afleidingsmechanisme van mezelf.

Ik realiseer me en begrijp dat ik in kwaadheid een punt verstop voor mezelf en dus laat ik mezelf toe om kwaaheid te gebruiken als een spiegel van mezelf.

--

Voor meer informatie over zelf-vergeving, zie: http://www.desteni.org
Voor een kosteloze cursus met begeleiding, zie: http://lite.desteniiprocess.com

vrijdag 22 december 2017

Day 345 - Between Illusion and Reality

In February of this year I was sick for 10 days. The dokter said I had a virus but he could not determine which one. It was certainly not bacteria as the blood tests came out clean. I was feeling physically weak, looking pale and I could not concentrate on anything for too long. Because my work is very demanding and a high-pressure environment I decided that I could not go to work and that I needed to get better. The dokter kept on prescribing me sick-leave notes all the while testing for different types of virusses. 

One day I was discussing the medical results with my partner and at one point she asked me: "Are you sure you are not just sabotaging yourself because you hate your work?" I looked at her question and said: "No, I am not sure."  

What followed was a discussion which led to the moment of realisation that: I had created this sickness experience with my mind... Allmost from one moment to the next, I was feeling much better and the next day I was already up and about being very active like usual. The physical experience of weakness and all the other symptoms were completely gone.  

I was very relieved, but there was still the question: If this is the case, how did I come to this point of wanting to avoid my work so much? This was a recent change as I had mostly enjoyed going to work and being active at work. 

What stood out was an overall accumulation of stress and what I experienced as 'pressure'.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear being and becoming 'pushed' at my work and feeling that I cannot do my work properly.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to dislike not knowing what to do and having to ask others for support when they are already themselves drowning in work.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to want to be able to do everything 'alone' by 'myself' as that means that I am an 'expert'.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear that I will not meet the expectations that everyone has within meeting certain deadlines and that this will result in screaming and anger.

I realise and accept that despite possible screaming and anger from another person I am still here and I still respect myself as Life.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to become bored with the work and the objectives and within that no longer pushing myself to excell. 

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make my job more complicated than it needs to be by participating in future projections instead of remaining here in breath with the task(s) at hand.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to victimise myself within perceiving that I cannot handle the stress effectively.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to make the stress a 'fact' instead of seeing and realising that I am creating the stress through thinking and manifesting it as an energy in my body.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear the 'anxiety' and the 'stress' instead of standing equal to it and working with it as a part of me and as a point to transcend.

I realise and understand that despite the fast-paced-ness of the environment I can remain in breath-awareness and direct myself in the best possible way to resolve the issues that come my way.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to think that I do not have enough time to tend to my most important responsibilities.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to within this doom-scenario create an internal pressure based on fear and energy.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to 'give up' when I see myself as having to perform a series of tasks and immediatley thinking there will not be enough time - and from there create a state of panic within myself.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create panic as a 'justification' to abdicate responsibility and not make sure that I can tend to my responsibilities.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to create the experience of feeling overwhelmed instead of realising and understanding that I am still able to organise myself despite the amount of information.

It is interesting. On the one hand I enjoy the responsibility and the idea that people count on me. On the other hand there is a self-sabotage character at work where I go into self-doubt and the fear that I will screw-up.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to hold on to the self-sabotage character based on memories of the past where I perceive that I 'screwed up' and where 'I was blamed' for my mistake.

Try the DIP Lite course for Free and discover the power of Self-Forgiveness.
Visit desteni.org for more information.

vrijdag 8 december 2017

Dag 344 - ivm Ingewikkelde Zaken

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf willen bewijzen in complexe situaties, als diegene die complexe problemen oplost.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de redder willen zijn die de problemen van anderen (beter) oplost.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd problemen te creeren zodat ik mezelf naar voor zou kunnen schuiven als de oplosser.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te zoeken naar problemen zodat ik mezelf zou kunnen definieren als de oplosser.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang zijn dat als er geen complexe problemen zijn, ik mezelf niet zal kunnen onderscheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat ik me niet kan concentreren op eenvoudige zaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat eenvoudige zaken waardeloos zijn en mijn aandacht niet waard zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd ingewikkeld willen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf als 'persoon' ingewikkeld te hebben gemaakt als een manier om mezelf te onderscheiden en om mezelf 'interessanter' te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd eenvoud definieren als 'saai'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd eenvoud definieren als 'dom'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf ingewikkeld maken omdat ik geloof dat ik dan meer aandacht zal krijgen dan wanneer ik eenvoudig ben.

Eenvoud herdefinieren:

Iets dat met weinig woorden gecommuniceerd of uitgelegd kan worden en dat snel begrijpelijk is.

Voor meer informatie over zelf-vergeving, zie: http://www.desteni.org
Voor een cursus met gratis begeleiding, zie: http://lite.desteniiprocess.com

vrijdag 1 december 2017

Dag 343 - Mijn Job is mijn Leven

Het is verleidelijk om, wanneer men een baan heeft, zich te gaan definieren aan de hand van deze baan. Indien men dit toelaat, kan een baan een entiteit worden die het leven van een persoon volledig overneemt op emotioneel en mentaal vlak. De persoon wordt de baan.

In onze maatschappij wordt hier door de werkgevers ook op ingespeeld. Men tracht een zekere trots op te wekken bij de werknemers in verband met hun functie in het bedrijf, als zijnde een zekere prestatie en een teken van succes.

Op die manier ontstaat de verleiding om zich te gaan definieren aan de hand van de baan die men heeft, omdat het success dat bereikt werd op professioneel vlak dan ook weerspiegeld op het gehele leven van de persoon.

Zelfvergeving:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccept
eerd mezelf te definieren ahv mijn baan en wanneer ik niet op het werk ben ook innerlijke dialogen te voeren die betrekking hebben op mijn collega's en het werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd geen acht te slaan op mijn ademhaling wanneer ik werk, ipv me te realiseren dat de zelf-beweging van het in- en uitademen mezelf een fysiek anker geeft waarmee ik zelf mijn tempo kan bepalen en ik mezelf kan vertragen ten aanzien van de 'snelheid' die uit de omgeving op me afkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf reeds in de toekomst te projecteren in gedachten wanneer ik 's morgens opsta, in plaats van mezelf hier te brengen in en als mijn fysieke lichaam door op een kalme manier in en uit te ademen en de focus te brengen in en als mijn lichaam en de praktische handelingen die ik 's morgens dien te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd van het werk 'een entiteit' te hebben gemaakt die 'mijn leven beheerst', ipv me te realiseren dat dit het resultaat is van een keuze die ik maak en dat ik kan beslissen om de focus te leggen op het ondersteunen van mezelf in mijn proces ongeacht of ik op mijn werk ben of niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd 'mezelf te verliezen' op het werk en 'overleven' als een excuus te gebruiken om op een onbewuste manier in allerlei persoonlijkheden te participeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd reactief te zijn op het werk en daarom automatische persoonlijkheden te activeren ipv mezelf in adem te bewegen en te ageren vanuit zelf-expressie als wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn van bepaalde mensen omdat ik geloof dat ik niet met hen kan omgaan zonder bepaalde persoonlijkheden te activeren, ipv mezelf te vertrouwen en in te zien dat ik met elke persoon kan omgaan eenvoudig door hier te zijn en te ademen en mezelf uit te drukken in zelf expressie in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat het niet mogelijk is om kalm te zijn/blijven bij de uitvoereing van mijn werk omwille van de druk die gelegd wordt op het behalen van bepaalde resultaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een opgepepte persoonlijkheid te hebben gecreeerd, als een manier om mij aan te passen aan mijn omgeving en om de indruk te wekken dat ik heel hard werk en ik mijn uiterste best doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet inzien dat ik hetzelfde werk ook kan verrichten door innerlijk kalm te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat stress me helpt om sneller te werken, in plaats van me te realiseren dat ik op deze manier alleen meer fouten maak die daarna gecorrigeerd moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd sneller willen werken dan realistisch mogelijk is - ipv me te realiseren dat als ik werk in adem, mijn focus het meest intens zal zijn en ik op die manier feitelijk het snelst werk en ik geen fouten maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd stress te creeren omdat ik geloof dat er niet genoeg tijd is om alles te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd reeds een oordeel te vellen dat het onmogelijk zal zijn een om een bepaald aantal taken vandaag te volbrengen en op basis daarvan reeds angst te creeren, ipv me te realiseren dat ik door dit oordeel en deze perceptie de mogelijheid reeds saboteer om in één dag deze taken te volbrengen im kalmte en focus.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf reeds overwelmd te voelen wanneer meerdere taken op ma afkomen en in feite te panikeren, ipv mezelf hier te houden en me te realiseren dat ik elke taak slechts kan volbrengen door mezelf te bewegen in adem, in kalmte en absolute focus.

Woorden om te leven: Geduld, ademhaling, kalmte, focus.

Voor meer informatie over zelf-vergeving, zie: http://www.desteni.org
Voor een cursus met gratis begeleiding, zie: http://lite.desteniiprocess.com

dinsdag 3 oktober 2017

Day 342 - Less complication

I have noticed change coming through within me, when it comes to having resistance to do something because I have set my mind on doing something else.

For instance the other day there was the need to organise our day and to decide when a specific task was ging to be perfomed by me, such as wet cleaning. Here I immediately responded saying that I would do it 'later' because now I have more urgent things to do such as studying. I said 'I study best in the morning' (and therefore everything else has to wait).

Yet my partner responded, 'Just do it now then it is done and you can still study in the afternoon. It only takes 20 minutes.' Here I normally would put up a fight and how dare someone else 'command my day'. Yet, the energy that I saw coming up within me - I saw that it was not going to be worth it so I decided to just 'pass' and I said: well, yeah ok I can do it now as well. And in that moment I let go of my idea-fix that 'I must study now and if I do not study then I lose out'.

What comes to mind in an interview with Joe Kou that I have listened a few times to - where he and Sunette talk about a moment where she said to him to 'drop it' when he was in a recation and arguing, and in that moment he was able to 'drop it' and let go by breathing through the emotions that were coming up in him. I would say it is an interesting interview to listen to as it really takes the listener by the hand in how to 'move out of a reaction' and 'what it will be like'.

In my example it was similar and I noticed a lightness within me when realising there is a certain ease within making such a decison, I would say that it requires a level of being comfortable with oneself to be able to 'drop such a pattern' because one will then choose for 'less complication' over creating stress and drama.

Here is some additional forgiveness:

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to perceive in a moment that what another is suggesting is somehow 'against me' and 'against my best interests'.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to demonise the other person in my mind - in fear of losing that which I had projected to do with my time.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear that what I had projected to do with my time 'will be taken away from me' and I will lose out against the other person.

I forgive myself that i have accepted and allowed myself to compete with the other person where I think that I must try to 'maximise my profit' and 'secure my advantage'.

I forgive myself that i have accepted and allowed myelf to be greedy and within that become paranoid in my relationship with others.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to stand as self-obsession in the center - instead of placing what is best for all in the center and finding what works best for both through communication and working together.

I commit myself to live the words 'relaxedness' and 'simplicity' when it comes to organising myself and prioritisig my tasks.

I commit myself to creating a foundation of effective decisionmaking when it comes to practical organisation and taking into consideration others as myself one and equal.

*For more information, visit: http://desteni.org
*For a (free) guided course on how to use writing and breathing as self-liberating tools, visit: http://lite.desteniiprocess.com

zondag 3 september 2017

Dag 341 - De stresspersoonlijkheid

In gesprekken tussen mijn partner en ik kwam dit weekend naar boven dat ik tijdens de werkweek alsmaar meer gestresseerd ben. In mijn gedachten verweet ik dit aan ‘mijn nieuwe job’ – degene die ik bijna 2 jaar geleden begonnen ben, doch voor mijn partner had dit er niets mee te maken en was het een reeds bestaand patroon dat eenvoudig verder geëvolueerd is.

Alsmaar meer gestresseerd… Waarom?

Wat voor mij naar boven komt is het woord ‘hectisch’. Ik ervaar dingen snel als hectisch en ik wordt zelf ook vaak hectisch – van zodra iets ingewikkeld ‘lijkt’ dan schiet ik vanbinnen in paniek en wil ik er alles aan doen om het te kunnen vermijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd ‘druk’ te ervaren op mijn werk, terwijl daar eigenlijk geen reden toe is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te denken dat ‘ik een enorme verantwoordelijkheid draag’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd gefrustreerd te zijn op mijn werk en kwaad te worden op mijn computer en agressief gedrag te vertonen wanneer iets niet werkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de werkomgeving ervan de schuld te geven dat ik gestresseerd ben en op deze manier mijn macht weg te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet inzien dat als ik gewoon hier ben in adem en telkens mijn beslissingen neem hier in adem dan is er nooit een reden om gestresseerd te worden en kan ik mezelf kalm bewegen op mijn werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd gestresseerd rond te lopen op mijn werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat ik mijn stress en gestresseerdheid op het werk niet zomaar kan ophouden, want dat zou betekenen dat al mijn stress voor niets geweest was – en dat is ook inderdaad zo.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd met ‘negativiteit’ aan mijn werk te beginnen. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd systematisch op mijn werk te vloeken en mezelf opzettelijk kwaad te maken wanneer ik denk dat iets niet werkt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te zoeken naar excuses als redenen om te kunnen vloeken en kwaad worden, als een manier om energie te genereren in mezelf en mezelf te laten opvallen als alpha bij de andere collega’s.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd vloeken en kwaad worden als een tactiek om aandacht te krijgen van de anderen in mijn team en hen de indruk te geven dat ik vervaarlijk ben en dat ze mij zouden respecteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd respect te willen van anderen ipv mezelf te respecteren door mezelf te bewegen in adem en mezelf te vergeven wanneer ik participeer in gedachten en emoties en mezelf te corrigeren.

Zo respecteer ik mezelf van morgen tot avond, door mezelf te bewegen in adem en mezelf dadelijk te vergeven wanneer ik participeer in gedachten en emoties en mezelf dadelijk te corrigeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te werken vanuit een uitgangspunt van ‘angst’  en van ‘plicht’ – ipv mijn participatie in de werkomgeving te baseren op een beslissing om mezelf en anderen te verkennen in dit spel en te zien wie ik ben.

Ik realiseer me en begrijp dat de capaciteit om in kalmte en in stabiliteit te participeren in het spel van mijn werkomgeving in mij bestaat en het er enkel op aankomt dat ik deze capaciteit benut, dat ik deze leef.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd ‘mezelf te verliezen’ in het spel – ipv altijd hier te zijn met mezelf in adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een depressie te koppelen aan mijn werk ivm ‘uitzichtloosheid’ en te denken dat mijn werk uitzichtloos is en me geen carrièrekansen biedt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te wachten op ‘erkenning’ vanwege mijn werkomgeving – ipv mezelf te erkennen in elk moment van adem en anderen te erkennen als een en gelijk als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd me niet gewaardeerd te voelen ipv mezelf te waarderen in hoe ik adem, hoe ik spreek, hoe ik stap, hoe ik anderen aankijk en goeiedag zeg, in hoe ik mijn werk doe en hoe ik mezelf in de plaats stel van anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd om stress in mezelf te laten escaleren ipv mezelf onmiddellijk te stoppen en te ademen en mezelf hier te brengen in mijn lichaam en indien nodig iets anders te doen en of van omgeving te veranderen.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie participeren in een vorm van stress, mezelf te stoppen en mezelf hier te brengen als mijn lichaam en mezelf te stabiliseren in adem. Ik breng mezelf hier als de woorden ‘kalmte’, ‘eenheid’, ‘gelijkheid’, ‘helderheid’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd ‘mezelf overboord te gooien’ wanneer ik op het werk ben ipv met mezelf te werken.

Ik geef mezelf de ruimte om met mezelf te werken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf onder druk te zetten met de woorden ‘er is geen tijd’ en ‘ik heb geen tijd’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf stress te creëren doordat ik niet flexibel ben als water wanneer het aankomt op het stellen van mijn prioriteiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te laten leiden door wat ik ‘liever doe’ dan iets anders, ipv eerlijk te zijn met mezelf in het ordenen van mijn prioriteiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd het ordenen van mijn prioriteiten ‘persoonlijk’ te maken ipv in te zien dat het stellen van prioriteiten compleet onpersoonlijk is en dat ik de ene taak moet kunnen loslaten wanneer plotseling een andere taak prioritair wordt.

Ik realiseer me en begrijp dat er nooit een reden kan zijn waarom ik stress zou creëren op het werk.
Ik realiseer me en begrijp dat als ik op een onpersoonlijke manier mijn prioriteiten stel en mezelf stuur in adem, het werk veel ‘lichter’ wordt en aangenamer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd faalangst te creëren ivm de verantwoordelijkheden die me worden opgedragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd me de moed in de schoenen laten zinken wanneer ik geconfronteerd wordt met grote volumes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te manipuleren en mezelf te ‘paraliseren’ wanneer ik geconfronteerd wordt met grote volumes.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat ik ‘mezelf moet blijven’ en om ‘mezelf te blijven’ moet ik neen zeggen tegen grote volumes want als ik grote volumes begin te verwerken dan ben ik een slaaf geworden van het systeem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd grote volumes met emotie te benaderen ipv met gezond gezond verstand, consistentie, adem en geduld.


Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd percepties te creëren over de volumes die me te doen staan en emotioneel te reageren tegenover deze percepties ipv de percepties los te laten en het wek steen voor steen te doen.

Ik laat mezelf toe om aan nieuw patroon te creeren voor mezelf op het werk als iemand die rustig is, die zelfverzekerd is en die op een kalme en beheerste manier zijn werk doet.

Voor meer info, zie: http://lite.desteniiprocess.com