Dag 333 - De Labiele Persoonlijkheid

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kwaad te worden omdat F. me uitlegde dat ik me vergist had en dat ik de context niet volledig begrepen had.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kwaad worden omwille van ‘de manier’ waarop F. me uitlegde dat ik de context niet begrepen had.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd me hulpeloos voelen tegenover ‘de manier waarop’ F. me haar standpunt uitlegt en ook bang te zijn dat ze niet zal stoppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de ander verwijten dat ze te veel aandringt en niet willen horen wat ze te vertellen heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd reeds emotioneel reageren omwille van ‘de manier waarop’ F. me aanspreekt en dan reeds te beslissen dat ik naar niets zal luisteren van wat F. me te vertellen heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf victimiseren in mijn eigen mind in mijn eigen reacties en emoties.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet willen inzien dat F. niets in mij creeert of veroorzaakt, maar dat ik deze reactie en emoties zelf veroorzaak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken dat de ander me dit aandoet, dat ze mij ‘martelt’ door de manier waarop ze tegen me spreekt, en daarmee mezelf te verbergen met de ‘labiele persoonlijkheid’ als iemand die zichzelf niet in de hand heeft en die elk moment kan ontploffen wanneer het hem te veel wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd systematisch mezelf te verbergen in en als de ‘labiele persoonlijkheid’ wanneer iemand me confronteert met een aspect van mezelf dat ik niet wil zien of veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf door middel van de labiele persoonlijkheid victimiseren in een moment dat ik zou kunnen luisteren naar wat de ander te vertellen heeft en zo iets bijleren over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de labiele persoonlijkheid als beschermingsmechanisme te hebben gecreëerd als een manier om de rollen om te keren en te kunnen zeggen dat het de ander is die moet veranderen en die moet ‘stoppen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de ander verantwoordelijk te maken voor ‘het kunnen stoppen van mijn emotie en reactie’ ipv mij te realiseren dat ik de macht heb om mijn emotie en reactie te stoppen, maar dat ik niet wil omdat ik liever de ander de schuld geeft zodat ik niet moet luisteren naar wat ze mij eigenlijk te vertellen heeft omdat ik het punt in kwestie niet wil veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegelaten in te zien dat wanneer ik op een dergelijke manier ‘reageer’ dit een ‘teken aan de wand’ is dat het punt waarover F’ me eigenlijk aanspreekt een zeer belangrijk punt is waarover ik niet zelf-oprecht wil zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegelaten en geaccepteerd mij te realiseren dat ik in een dergelijk moment eenvoudig kan ademen en stoppen en in gelijkheid luisteren naar wat F. me te vertellen heeft.

Ik realiseer me en begrijp dat wanneer ik eenvoudig luister naar wat F. me te vertellen heeft dat ik daarmee niet ‘verlies’ maar dat ik daarmee gelijkheid in mezelf aanvaard.

Bezoek: http://lite.desteniiprocess.com

Dag 332 - Paniek tegenover het Onbekende

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in het moment waarin F me uitnodigde om los te laten en even met haar meet e genieten van de omgeving in het bos – mijn angst de overhand te laten nemen met de gedachte dat het al snel donker wordt en we dus geen vijf minuten hebben om hier te staan in het bos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd me machteloos te voelen omdat de ander ‘nog even wilt blijven staan’, maar ik wil reeds doorgaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in dit moment toegeven aan ‘controle’ en ‘manipulatie’ door kwaad te worden en de ander te willen bewegen – ipv mijn standpunt los te laten en te participeren in het moment met F.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te identificeren met ‘mijn standpunt’ en te denken dat ‘mijn standpunt’ correct is en ik ‘geen vergissing wil maken’ door met de ander te participeren in het genieten van de omgeving in het bos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd zenuwachtig te worden en in mijn gedachten het punt niet kunnen loslaten dat we zo snel mogelijk moeten vertrekken, ipv eenvoudig te stoppen en te ademen en te participeren met F.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd door bepaald gedrag te vertonen (gelaatsuitdrukking en houding) de ander ertoe hebben willen bewegen om ‘te stoppen’ en met mij mee te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te panikeren omdat ik mijn zin niet kreeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd panikeren omdat ik in mijn geest geprojecteerd heb wat er zou kunnen gebeuren indien het donker wordt en we zijn alleen in het bos en nu gebruik ik deze gedachte als excuus om te zeggen ‘dat er nu helemaal geen tijd is’ en ‘dat de ander ongelijk heeft’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een geheime agenda hebben, ipv open te staan voor wat de ander ervaart.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bezeten te worden van ‘angst om dood te gaan’ enkel en alleen omdat er reeds iets minder zonlicht is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd vast te houden aan nervositeit en weigering in mezelf, waarin ik mezelf niet toelaat te participeren in het moment omdat ik me reeds ‘tegen’ dit moment gekant heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de situatie te benaderen vanuit verliesangst, ipv te ademen en in eenvoudige communicatie te treden met de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn geweest van wat de ander vertelde over wat ze ervaarde en hiertegenover vooroordelen te hebben gehad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd proberen het moment te controleren door te zeggen dat ik deze ervaring ‘niet begrijp’ en dat deze ‘voor mij vreemd is’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd het gedrag van de ander te proberen controleren omdat ik een bepaalde interpretatie gemaakt heb van wat zij aan het doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een interpretatie te maken in mijn gedachten ipv eenvoudig aan de ander te vragen wat zij aan het doen is en wat ze ervaart.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een ervaring veroordelen omdat ik haar niet begrijp en dus vormt zij voor mij een bedreiging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn voor wat ik niet begrijp.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik in mezelf zie dat ik angst en onrust vorm omwille van iets dat ik niet begrijp of niet ken, mezelf te stoppen en te ademen en mezelf te ondersteunen door te ademen en mij te realiseren dat ik dit iets kan onderzoeken en leren kennen in eenheid en gelijkheid als mezelf en dat ik mezelf daarin niet verlies.

Voor meer informatie, zie: http://desteni.org en http://lite.desteniiprocess.com

Dag 331 - De paniek-persoonlijkheid

          Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd paniek gebruiken als een manier om mezelf af te schilderen als hulpeloos zodat anderen vriendelijk en zacht met mij zouden zijn. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang zijn voor de woede van anderen indien ik fouten zou maken en dus acteer ik liever als een hulpeloze persoon omdat de ander dan vriendelijk met mij zal zijn en mij zal ‘ondersteunen’. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd deze persoonlijkheid te hebben gecreëerd om geen verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en wat ik in mezelf ervaar en creëer. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een paniek persoonlijkheid te gebruiken zodat ik me kan verschuilen achter een zogenaamd psychisch defect als ‘mijn natuur’ ipv me te realiseren dat ik verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn rijgedrag. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf gedragen alsof ik mentaal gehandicapt ben als een manier om mezelf af te schilderen als machteloos en als niet in de mogelijkheid om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf, hetgeen wil zeggen: begrijpen waarom ik mezelf zo gecreeerd heb en mezelf vervolgens veranderen in een ontwerp dat best is voor iedereen. Ik sta mezelf toe te sturen op een manier die verantwoordelijk is en die mijn omgeving volledig mee in overweging neemt omdat ik mezelf toelaat voortdurend alert te zijn en hier te zijn in adem. Ik realiseer me en begrijp dat ademen geen vloek is maar een zegen. Ik begin in mezelf een nieuw hoofdstuk waarin ik mezelf opnieuw leer autorijden en ik me realiseer dat ik kan bijleren en dat paniek een sabotagemanoevre is die ik niet meer accepteer in mezelf.

    Voor meer info: http://lite.desteniiprocess.com 

Het RIJEXAMEN - nuttige tips and tricks

Vandaag heb ik mijn rijexamen afgelegd en ik wil een aantal punten delen die me enorm geholpen hebben tijdens het afleggen van het examen.

Ten eerste heb ik me zeer goed voorbereid. Ik heb veel gereden en op die manier de waarschijnlijkheid verhoogt dat ik op het examen zou slagen.

Het rijexamen was echter ‘anders’ dan de examens die ik tot dusverre had afgelegd (laten we zeggen studie-examens), omdat het hier ging om het aanleren van een fysieke bekwaamheid en niet zozeer om het kunnen begrijpen en reproduceren van informatie. Voorts speelt het rijexamen zich ook af in een reële setting – het is LIVE in de echte wereld (in het echte verkeer) – dat wil zeggen: er kunnen zich absoluut onvoorspelbare situaties voordoen, hetgeen minder snel zal voorkomen tijdens een theorie-examen. Deze onvoorspelbaarheid heeft me bijvoorbeeld mijn eerste examenbeurt gekost. Er deed zich inderdaad een situatie voor die ik nog niet in het verkeer was tegengekomen. Ik wist niet hoe ik moest reageren, waardoor ik in een paniekreactie viel en daarmee een grote fout beging in het verkeer.

Ten tweede heb ik consistent het principe van ademhaling toegepast. Ik zorgde ervoor dat mijn aandacht voortdurend HIER was door bewust in en uit te ademen. Het kwam bijvoorbeeld voor dat er een gedachte in mijn hoofd opkwam, zoals: “Oh mijn God, besef je wel dat je nu feitelijk je examen aan het afleggen bent en dat je geen fouten mag maken!!! ” Ik kon voelen hoe een dergelijke gedachte een spiraal van paniek in mij teweeg ging brengen, dus in plaats van me te laten meeslepen door deze gedachte, ademde ik diep in en zei in mezelf: NO WAY. Ik blijf HIER. En ik focuste me terug op het stuur, de weg die voor mij lag, mijn achterligger, het dashboard. Ik bracht mezelf terug in de fysieke realiteit. Net zoals je een paard zou mennen en kalmeren dat een schrikreactie heeft.

Een goede tip die mijn rijinstructeur mij voordien ook gegeven had, was om op geen enkel moment tijdens het examen veronderstellingen te maken met betrekking tot eventuele fouten die ik zou gemaakt hebben. Hij zei: “Wanneer je denkt een fout te hebben gemaakt, doe je gewoon voort, misschien speelt het helemaal geen rol.” Dit heeft me inderdaad geholpen. Wanneer ik twijfelde met betrekking tot wat ik net gedaan had, zei ik in mezelf: "het doet er niet toe," en reed gewoon verder.

In het algemeen heb ik gemerkt dat een van de voornaamste uitdagingen bij het autorijden, draait om het stoppen van elke vorm van angst. Het is absoluut noodzakelijk dat je comfortabel bent bij elk manoeuvre en elk facet van het autorijden. Een van de punten die me in het begin het meeste angst inboezemden, was het alleen rijden op de autosnelweg. Ik kon ergens niet vatten dat ik nu verondersteld was alleen te oefenen op de autosnelweg met een voorlopig rijbewijs, want de autosnelweg is toch levensgevaarlijk!!!??? Ik heb mezelf dus gepusht om alleen de autosnelweg op te rijden totdat ik tevreden was met mijn manier van rijden op de autosnelweg, en ik ook geen angst meer had in verband met het rijden op de autosnelweg. Eenmaal ik voorbij de angst was, realiseerde ik me overigens dat de autosnelweg in bepaalde opzichten zelfs eenvoudiger is dan het rijden in de bebouwde kom.

Tijdens een van de rijlessen met mijn instructeur, was de conclusie dat ik nog veel te leren had. Hij somde een lange reeks punten op en toen hij klaar was vroeg ik hem: “Ok, en wat kan u mij NOG meegeven, wat ANDERS is er nog dat ik beter kan?” Deze vraag verraste hem enigszins want allicht was hij het niet gewend dat een leerling zoveel mogelijk negatieve commentaar over zijn eigen rijgedrag zou willen horen. Maar dat was nu net wat ik wel wou. Ik wilde al mijn zwakheden kennen zodat ik precies wist waar ik op moest oefenen. Ik realiseerde me namelijk dat ik alleen verantwoordelijk ben voor het al dan niet slagen op mijn rijexamen en het dus absoluut noodzakelijk is dat ik me 0% illusies maak over mezelf. Ik zou zeggen dat deze attitude, deze bereidheid om zonder schroom de realiteit over mezelf onder ogen te komen het gevolg is van mijn jarenlange participatie in DIP alwaar ik geleerd heb om de realiteit over mezelf te confronteren. (Geïnteresseerden kunnen de gratis introductie cursus trouwens volgen in Nederlandse vertaling.)

Wat me ook geholpen heeft was het nemen van professionele rijlessen bij een rijschool, omdat de instructeur zeer concreet aangaf wat voor de examinatoren belangrijk was en hij me ook feedback gaf over de aspecten in mijn rijgedrag die ik absoluut moest verbeteren om voor het praktijkexamen te kunnen slagen. Het essentiële is hier niet zozeer dat men absoluut via een rijschool moet passeren, maar dat men een objectieve bron van feedback vindt die bovendien goed op de hoogte is van de manier van examineren.