zondag 27 oktober 2013

Dag 261 - Verantwoordelijkheid Saboteren

In deze blog kijk ik naar het patroon ‘verantwoordelijkheid saboteren’. Het punt is begonnen met een onderzoek naar waarom ik een gegeven situatie een ander niet echt wilde helpen en ik deed alsof het te moeilijk was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te saboteren in de zoektocht naar een fiets omdat ik jaloers ben dat de ander zich een leuke fiets gaat aanschaffen en dat zij meer geld heeft dan ik.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd omdat datgene wat ik onderzocht niet voor mezelf is maar voor de ander, mezelf te laten overheersen door weerstand als jaloezie en mezelf excuses geven waarom het te moeilijk is en onmogelijk om dit onderzoek online te doen – terwijl het in feite eenvoudig was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf niet pushen en motiveren om te zien voorbij deze weerstand ipv eraan toe te geven als een ontzettende macht – ik kon geademd hebben en mezelf gepusht hebben in gezond verstand.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een ander nodig hebben om me te zeggen dat ik mezelf saboteer en mezelf niet push, ipv zelf te zien dat ik bezig ben toe te geven aan excuses in de mind als achterklap en rechtvaardigingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de wil niet te hebben om mezelf te pushen – dit is onaanvaardbaar.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie geïrriteerd en hopeloos worden vanbinnen omdat het blijkbaar moeilijk wordt om een taak te volbrengen, mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat dit puur de mind is als een weerstand programma en dat dit niets te maken heeft met wie ik ben en dat ik kan kiezen om mezelf te pushen ongeacht de weerstand en zo mezelf als mijn patroon te veranderen.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie praten tegen mezelf met excuses waarom iets moeilijk of zelfs onmogelijk is, mezelf te stoppen en te ademen en met gezond verstand te kijken naar de opdracht en daarin mij te realiseren : dit is perfect mogelijk, als ik het wil dan krijg ik het geklaard en ik stop al mijn excuses.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zwaar voel worden tav van een bepaalde taak of verantwoordelijkheid – mezelf te stoppen en te ademen en mij realiseren dat dit mijn angst is voor verantwoordelijkheid en dus engageer ik mezelf ertoe om mezelf te pushen en te ontdekken waartoe ik in staat ben als ik mezelf toelaat mezelf te vertrouwen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in een moment de situatie manipuleren zodat het zou blijken dat ik een bepaalde verantwoordelijkheid niet aankan en iemand anders het in mijn plaats moet doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd opzettelijk mijn verantwoordelijkheid saboteren zodat anderen mij niet meer in een plaats van verantwoordelijkheid zouden plaatsen en ik mijn angst voor verantwoordelijkheid nooit zou moeten confronteren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf opzettelijk creëren als onbetrouwbaar zodat niemand mij ooit verantwoordelijkheid zal toevertrouwen – en ik mezelf kan blijven verbergen in mijn donker hol in onzekerheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de mind als mijn bondgenoot te hebben aanvaard – als mijn beste vriend – omdat ik via de mind kan tonen dat ik onbetrouwbaar ben, omdat ik niet ‘hier’ ben maar in plaats daarvan ‘weg in gedachten’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf proberen naar het laagste punt te brengen – zodat ik hopelijk uitgewist wordt en nooit verantwoordelijkheid moet nemen voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in het verleden opzettelijk domme keuzes te hebben gemaakt zodat ik zou falen en ik aan mezelf kon tonen dat ik niet zal slagen.

Ik engageer mezelf ertoe om het programma van het uit de weg gaan van en het saboteren van verantwoordelijkheid in mezelf te stoppen in als zijn dimensies – en mezelf stap voor stap te herschrijven in zelfzekerheid dat ik verantwoordelijkheid kan nemen voor mezelf en mijn wereld en dat ik mijn gezond verstand kan gebruiken.


Ik engageer mezelf ertoe om het programma van het saboteren van verantwoordelijkheid en van het opgeven in mezelf te stoppen en mijn woede te gebruiken om op te staan in mezelf en mijn wereld en een duidelijk statement te maken in mezelf van wat ik aanvaard en wat ik niet aanvaard.

Ik engageer mezelf ertoe om dit punt te lopen tot er geen aarzeling meer in mij bestaat dat ik in staat ben om in elk moment verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en mijn wereld.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen