Dag 302 - De Kunst van het Spreken.

Er bestaat dat vreemd patroon in mij, waarbij ik soms beslis van niet te antwoorden. Waar haal ik dit vandaan? Van mijn vader. Ja, dat is gemakkelijk. De vraag is waarom doe ik dit? Is dit een machtsspelletje?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf in momenten in het geheel niet te sturen in adem en mezelf in het geheel niet te bewegen hier in adem, en daardoor nauwelijks te horen wat een ander mij zegt - en het zelfs vanzelfsprekend vinden dat er iemand tegen mij staat te praten terwijl ik niet hoor wat er gezegd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd zozeer in mijn eigen geest en gedachten te bestaan als projecties en herinneringen, dat ik de anderen niet meer zie - dat ik niet meer zie wie hier is met mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd door in mijn gedachten weg te vluchten, weg te vluchten voor de anderen en weg te vluchten van mijn verantwoordelijkheden, en in het bijzonder geen verantwoordelijkheid willen nemen voor wat er tegen mij gezegd wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd als kind gedacht te hebben dat het wel cool is dat mijn vader anderen gewoon kan negeren, omdat dit hen op hun plaats zet - ze kunnen de pot op.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet in te zien, dat wanneer ik niet reageer of antwoord op een vraag die mij rechtstreeks gesteld wordt - ik indirect zeg: de pot op met jou, het interesseert me niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd het zwijgen te gebruiken als een wapen, als een manier om de anderen te kwetsen en te zeggen: jij bent niet belangrijk voor mij.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd dit gebruiken als een manier om de ander het gevoel te geven dat ze niets waard zijn, want dat is hoe ik mezelf voel en dus wil ik anderen meesleuren in mijn zelf-aanvaarde minderwaardigheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn eigen waardeloosheid op anderen te projecteren - en in eerste instantie mezelf niet te appreciëren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf nooit heb toegelaten en geaccepteerd te verkennen wat het zou betekenen om mezelf te appreciëren: niet omdat ik iets goed gedaan heb of omdat ik een punt gescoord heb, maar omwille van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in het algemeen te denken dat ik bepaalde zaken niet verdien: zoals een geschenk geven aan mezelf, meer geld verdienen, stabiliteit,

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat ik het niet verdien een relatie te hebben die effectief is en die werkt - ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd vast te houden aan mijn jeugd en mij schuldig te voelen voor wat ik anderen aangedaan heb en 'daarvoor moet ik de rest van mijn bestaan boeten'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf niet vergeven te hebben voor bepaalde keuzes die ik gemaakt heb in mijn leven, waardoor ik geloof dat ik waardeloos ben, en ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd opzettelijk erop uit te zijn het vertrouwen dat anderen in mij stellen te breken zodat ik tegen mezelf kan zeggen: zie je wel, ik ben waardeloos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd deze waardeloosheid te gebruiken om mijn omgeving te manipuleren, omdat ik geloof dat als ik zo besta/handel, anderen mij wel iets zullen geven en dan kan ik blijven bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd nooit verantwoordelijkheid te hebben genomen voor mijn bestaan, omdat ik steeds heb willen geloven dat ik waardeloos ben, als een manier om het waarderen van mezelf aan anderen over te laten en wanneer ik dus geen waardering krijg van anderen, dan wraak ik mij op mijn wereld in plaats van te zien: ik waardeer mezelf niet en moet een manier vinden om mezelf te waarderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd waarde hebben willen bekomen in mijn wereld: ipv mij te realiseren, ik kan mezelf waarderen.

zelf-waardering: mijn eigen hand masseren.
zelf-waardering: mijn voeten wassen.
zelf-waardering: aandacht hebben voor mijn lichaam wanneer ik adem,
zelf-waardering: investeren in mijzelf en mijzelf ontwikkelen.
zelf-waardering: mezelf uitdrukken wanneer ik iets zie en mezelf de toestemming geven om te spreken.

Ik engageer mezelf ertoe om zelfwaardering neer te zetten in mezelf en te ontdekken wat het betekent om mezelf te waarderen in elk moment van adem.

http://lite.desteniiprocess.com

Dag 301 - Zelfvertrouwen in Conversaties

Artwork Marlen Vargas del Razo

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd ongemakkelijk worden wanneer het erop aankomt over persoonlijke zaken te spreken op het werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf niet te vertrouwen in gezond verstand wanneer ik een conversatie voer, maar ip daarvan een uitspraak te doen die een ander curieus zal maken en zal doen vragen naar meer details.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te willen stoefen over het feit dat we bepaalde dingen op een bepaalde manier gedaan hebben – en mezelf met argumenten te manipuleren waarom ik dit ter sprake moet brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te communiceren op basis van energie ipv te converseren op basis van gezond verstand en mezelf te vertrouwen in adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een idee te hebben over de ander en bijgevolg een idee mbt wat ik wel en niet tegen de ander kan zeggen, ipv mezelf te vertrouwen in het moment gebaseerd op de informatie die in de context aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd angst als onzekerheid in mezelf toe te laten tijdens communicatie, ipv te ademen en eenvoudig te communiceren op basis van wat hier is.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie gaan in onzekerheid tijdens communicatie, mezelf te stoppen en te ademen en mij te baseren op de fysieke werkelijkheid van het moment.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie zoeken in gedachten naar wat te zeggen, mezelf te stoppen en te ademen, en te zien wat in dat moment relevant is om te zeggen en daarop in te pikken. 

http://lite.desteniiprocess.com

Dag 300 - Ik stuur Mezelf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf gedwongen te voelen om te antwoorden op de private vragen die mijn baas mij stelde – omdat ik wist dat hij gedronken had en ik bang was dat als ik niet antwoord ik mogelijks een conflict creëer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf geïntimideerd te voelen omdat iemand me plots heel persoonlijke vragen begint te stellen en ik geloof dat ik geen andere keuze heb dan deze naar waarheid te beantwoorden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mij ondervraagd te voelen en onder druk gezet te voelen, ipv mij te realiseren dat ik nog steeds beslis wie ik ben en dat ik beslis hoe ik mezelf stuur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de ander ervan de schuld te geven dat hij me onder druk zet en mij ergens dwingt bepaalde informatie te geven – ipv mij te realiseren dat ik verantwoordelijk blijf voor mezelf en wat ik zeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd verantwoordelijkheid af te staan in een moment – ipv mij te realiseren: ik ben verantwoordelijk voor mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te compromitteren in communicatie, wanneer ik wist/kon zien dat het uitgangspunt bedrog was.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te participeren in een punt dat door een ander begonnen wordt, wanneer het niet duidelijk is of er misbruik aan de hand is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mij misbruikt te voelen in die situatie, omdat ik geen controle had of geloofde geen controle te hebben – ipv mij te realiseren dat ik controle heb over mezelf in adem in elk moment en dat ik mezelf kan controleren en zeker kan stellen dat wat ik doe en zeg best is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in het moment dat de vragen mij gesteld werden, in een angst reactie te gaan waarin ik enkel nog mezelf wilde ‘beschermen’ – en dus sprak ik vanuit een paniek en kon ik niet zien wat mijn mogelijkheden waren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mij in een moment bedreigd te voelen – ipv mij te realiseren dat ik eenvoudig van onderwerp kon veranderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mij te onderwerpen aan de manipulatie van een ander – omdat ik geloof dat ik geen alternatief heb en dat ik geen autoriteit heb over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te zeggen ‘dat ik niet weet wat ik moet doen/zeggen’ in een moment – ipv mij te realiseren dat als ik mezelf vertrouw in elk moment door hier te zijn in adem in elk moment, dan kan ik zien wat nodig is en wat best is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in een moment mijn vertrouwen gesteld te hebben in de ander als autoriteit ipv mijzelf te vertrouwen in wat ik zie en mezelf te sturen om zeker te stellen dat ik niet ageer vanuit een reactie of emotie, maar dat hetgeen ik doe/zeg werkelijk best is voor mezelf en voor anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in een moment verrast te zijn geweest door de vragen die mij gesteld werden hetgeen mij toont dat ik vertrouwen gesteld heb in een ander en een ‘positief beeld ‘ over een ander gecreëerd heb en ik daarin mijn vertrouwen gesteld heb in plaats van mezelf te vertrouwen in wat ik zie in elk moment.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een beslissing te hebben genomen in angst en onzekerheid – ipv mij te realiseren dat ik een moment kon nemen om te ademen en te kijken naar de context en naar de informatie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te zien als minder dan de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de ander te zien als een ‘bedreiging’ en zijn woorden te hebben geïnterpreteerd als een aanval.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te verwachten van anderen dat ze mij respecteren  - ipv mij te realiseren dat ik in eerste instantie mezelf dien te respecteren in hoe ik mezelf stuur in adem en wat ik in mezelf aanvaard en wat ik niet aanvaard.

Ik engageer mezelf ertoe om in mijn relaties met anderen, het punt van verantwoordelijkheid te leggen in mijzelf, waarin ik mijzelf verantwoordelijk zie voor de communicatie en de interactie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf overmeesterd te hebben gevoeld in het moment dat ik ondervraagd werd, waarin ik me kwetsbaar voelde en op een manier gevangen gezet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn dat als ik op deze vragen antwoord ik mijzelf verlies – want in adem kan ik voor mezelf vaststellen of de informatie al dan niet schadelijk is, ongeacht of de ander dronken is of niet en ongeacht wat zijn/haar motieven zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in een moment in paniek te gaan omdat ‘ik niet begrijp wat er gebeurd’ – ipv mij te realiseren dat ik dmv vragen de communicatie kan verduidelijken en kan vragen naar het waarom van deze vragen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang zijn dat als ik de ander ‘blokkeer’ dit tegen mij gebruikt zal worden – omdat ik bang ben dat men een rekening bijhoud van alle dingen die ik niet genoeg of voldoende doe en mij die rekening op een dag kan presenteren en dit tegen mij gebruikt kan worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd inefficiëntie op he werk te compenseren door ‘een goede relatie te hebben’ met mijn baas – ipv mij te realiseren dat dit een vorm van luiheid is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd verantwoordelijkheid voor mijn job af te staan aan een ander  ipv mij te realiseren dat ik verantwoordelijk ben en blijf voor mijn job en hoe ik mezelf daarin stuur in zelf-discipline.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn integriteit afhankelijk maken van hoe een ander mij zal evalueren ipv voor mezelf zeker te stellen dat mijn integriteit onmiskenbaar is en altijd dezelfde.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie slabakken in het werk of ik voel om moe – een duidelijke beslissing te nemen in mezelf over wie ik wil zijn en hoe ik dit wil leven.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie gaan in angst en onzekerheid omdat ik door een ander verrast wordt – mezelf te stoppen en ademen en mij te realiseren dat ik elk moment de keuze heb mezelf te sturen op een manier die best is voor iedereen.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie gaan in paniek en mij onderdrukt te voelen, mezelf te stoppen en te ademen en en mijn lichaam in en als mijn ademhaling te ontspannen zodat ik in mijzelf de ruimte creëer om te kijken naar al de informatie in het moment, en ik mezelf te toelating geef om te doen wat best is voor iedereen.

Ik engageer mezelf ertoe om mijn werk uit te voeren op een manier die respectvol is voor mezelf en anderen – zodat ik mezelf niet hoef te compromitteren wanneer het aankomt op de sociale interacties die plaatsvinden op de werkvloer.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie gaan in paniek en mij door een ander gekneld te voelen – mezelf te ontspannen en mij te realiseren dat ik in kalmte naar deze informatie kan kijken en dat ik daarin mijn eigen autoriteit ben en dus kan ik mezelf nooit onderwerpen aan een ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten, en geaccepteerd ressentiment te koesteren tov de baas waarin ik geloof dat ik nu weer de bovenhand moet krijgen – ipv mij te realiseren dat hoe ik mezelf stuur niets met een ander te maken heeft en dat zij mij enkel laten zien hoe en waar ik nog niet efficiënt ben in mijn zelf-applicatie.

Ik engageer mezelf ertoe om anderen onvoorwaardelijk toe te treden en hen te behandelen hoe ikzelf behandeld wil worden, - met respect en consideratie voor wie ze zijn.

Ik realiseer mij en begrijp dat anderen als zodanig mij niets kunnen ‘aandoen’ tenzij ik het in mezelf aanvaard en dan doe ik het mezelf aan, dus ik realiseer me dat ik in elk moment verantwoordelijk ben voor wie en wat ik ben en wie en wat ik mezelf toelaat te worden.

http://desteniiprocess.com

Dag 299 - Teerheid

In het Nederlands betekent kwetsbaarheid: gekwetst kunnen worden en verwijst het woord derhalve rechtstreeks naar 'pijn' en de mogelijkheid om aan pijn blootgesteld te kunnen worden. Een van de synoniemen van kwetsbaarheid is zelfs 'zwakheid'. In het Engels versta ik vulnerability als een vorm van moed om zichzelf bloot te geven of open te stellen.

Om kwetsbaarheid beter te vertalen ga ik het woord 'teerheid' hanteren, omdat kwetsbaarheid als woord te veel gecompromitteerd is - dus wanneer ik teerheid wil definiëren op een manier die ik wil leven en die best is voor iedereen, dan versta ik teerheid als de erkenning van dat punt in elkeen, waarin we gelijk zijn en dat ergens extreem fragiel is, als een punt waarin we elkaar kunnen 'raken' omdat we allemaal hier zijn als 'leven' en in die hoedanigheid, is er een oorspronkelijke teerheid in alles en iedereen - iets dat inherent onzeker is en dat ook de basis is voor ons gezond verstand - onze teerheid is het gedeelte in onszelf dat onverbiddelijk ziet wanneer iets of een situatie absoluut onaanvaardbaar is - maar dat we doorgaans onderdrukken, omdat we bestaan in onze geest waarin we snel een illusie fabriceren om de realiteit te verdoezelen.

Om deze teerheid te leven is dus moed nodig, want het betekent dat ik mijn pijn erken wanneer ik zie dat iets onaanvaardbaar is, en dat ik mezelf overeenkomstig uitdruk en doe wat best is voor iedereen - ongeacht hoe dit door anderen gepercipieerd wordt.

http://lite.desteniiprocess.com

Dag 298 - Ik heb geen tijd om je te helpen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd wanneer iemand mij iets vraagt, in eerste instantie te zien hoe dit mijn situatie ongemakkelijk maakt en hoe dit mij ‘beperkt’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd wanneer en als iemand me iets vraagt, in eerste instantie te denken dat ik geen tijd heb en dat ik het zelf al zo moeilijk heb en dat ik derhalve geen tijd heb om een ander bij te staan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in eerste instantie bang te zijn dat ik mijn eigen ‘kansen’, ‘doelen’, ‘mogelijkheden’ verlies als ik een ander zou bijstaan – in plaats van voorrang te geven aan mijn eigen prioriteiten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd inflexibel te zijn in mijn prioriteiten en niet open te zijn voor wat best is voor iedereen, omdat ik mezelf toelaat geobsedeerd te zijn door mijn eigen doelen en objectieven en dat ik zelfs al verwachtingen gecreëerd heb met betrekking tot hoe ik me wil en zal voelen wanneer ik mijn doelen en objectieven bereikt heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn ‘dat ik niet aan bod kom’ omdat ik geloof dat ‘ik’ moet concurreren met anderen en dat ‘wat belangrijk is voor mij’ in competitie staat met de doelen van anderen  -ipv mij te realiseren dat sommige doelen beter zijn voor iedereen en dat ik in staat moet zijn voorrang te geven aan datgene wat best is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kwaad te worden en nijdig omdat ik geloof dat anderen egoïstisch zijn, dat ze mij vragen om hen te helpen – ‘en ze zien niet hoe hard ik reeds werk om een beetje tijd voor mezelf te creëren’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te victimiseren wanneer er geen tijd ‘voor mezelf overblijft’  - en te geloven ‘dat ik misbruikt werd’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te definiëren aan de hand van mijn doelen en objectieven en te geloven dat ik zonder deze doelen en objectieven te bereiken geen waarde heb – en dus engageer ik mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf in angst zie gaan met betrekking tot het idee dat ik mijn waarde kan verliezen, mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat waarde hier is als mezelf en dat ik door te ademen kan zien dat alles gelijke waarde heeft, en dus gaat het er niet om steeds mijn doelen prioriteit te geven, maar te zien wat momenteel best is voor iedereen en overeenkomstig te handelen en mijn objectieven aan te passen. 

http://desteniiprocess.com

Dag 297 - The Desteni of Living

This is the Desteni of Living, which I fully subscribe and support:

1. Realising and living my utmost potential

2. Living by the principle of what is best for all – guiding me in thought, word and deed to always in all ways direct problems to the best possible outcome for all.

3. Living by the principle of self honesty – to ensure I am pure in thought, word and deed: that my within and without is equal and one. Who I am within is who I am without and vice-versa.

4. Self Purification through Writing, Self Forgiveness and Self Application – the action of realising I am responsible for my own thoughts, words and deeds, to forgive myself for transgressions and change myself to ensure I take responsibility for who, what and how I am and through this know that I can trust myself to always be honest with me and so others.

5. Living the principle of Self Responsibility – realising only I am responsible for what I accept and allow inside of me, my relationships and my outside world and so with this responsibility: only I have the power and ability to change that which I see is compromising who I am, what I live and how this affects others.

6. Realising that who I am in thought, word and deed affects not only myself – but others as well and so with Self Responsibility in thought, word and deed – I take responsibility for myself and so my relationships to be Self Aware in every moment and live in such a way that is best for me and so others as well.

7. Living the Principle of Self Awareness – to be aware, to see, to recognize my own thoughts and Mind, to be self honest to the extent where I can take responsibility for when I see my thoughts / Mind is not what is best for me / others and commit to immediately take responsibility and change for myself and so for others.

8. With taking responsibility for myself, becoming aware of myself – take responsibility and become aware of others in my life, to assist and support them as I am assisting and supporting myself – to give as you would like to receive and do the extra bit every day to see where I can contribute to other’s lives and so my own.

9. Living the principle of self trust – as I commit myself to remain constant in my living of self honesty, self responsibility and self awareness, I stand as an unbending trust that I always in all ways know who I am no matter what I face and that in this I know, as proven in the constancy of my living that I will always honour and stand by what is best for all and so best for me.

10. Making Love Visible – through me not accepting/allowing anything less than my utmost potential, I support those in my life to reach their utmost potential, to love them as I have shown love to myself by gifting to me my utmost potential, the best life/living experience and show others as I have shown myself what is means to LIVE.

11. No one can save you, save yourself – the realisation that the tools and principles of Desteni is the guide, but I must walk the path myself. We are here to assist and support each other in this process from Consciousness to Awareness/LIFE and what it means to live – but the process itself, where you are alone with yourself in your own Mind: is walked alone.

12. Not waiting for anything or anyone to take responsibility for me and this world – but that I realise I have created who and how I am in this moment, therefore I have the responsibility to change who and how I am and so the realisation that we as a collective created how and what this world is today and so it is the responsibility of the collective to change how and what this world is today.

13. Honouring the life in each person, animal – everything from the great to the small of earth, that we expand our awareness and responsibility to creating the best possible life for everyone and everything and so ourselves.

14. Relationships as Agreements: individuals coming together using agreements as a platform to one-on-one expand, grow and develop as individuals in life and living to support/assist each other unconditionally to reach their utmost potential where the agreement is a coming together of individuals understanding what it means to stand as equals and to stand as one.

15. Sex as Self Expression – where sex is an united expression between individuals in honour, respect, consideration and regard of each other as equals, two physical bodies uniting in equality and oneness – a merging of two equals as one physically.

16. Realising that by the virtue of me being in this world – my responsibility does not only extend to my own Mind / my own Life, but to the minds and lives of everything and everyone of this earth and so my commitment is to extend this awareness to all of humanity to work together and live together to make this world heaven on earth for ourselves and the generations to come.

17. I must in my thoughts, words and deeds – but most importantly in my living actions, become a living example for others in my world that is noticeable and visible when it comes to the potential of a person to change themselves and so change their world. So that more people can realise how we can change this world, by standing united in our self change within the principle of what is best for all to bring heaven to earth.

18. I am the change I want to see in me and my world – to bring heaven to earth is to bring into being, into living the LIVING PROOF of a PRACTICAL HEAVEN that can be seen and heard in
our actions and words. We are the Living Heaven that must come into creation in this living world.

19. Through purifying my thoughts, words and deeds – my inner becomes my outer, so I bring into creation me as heaven into earth, realising it is not enough to ‘see the change / be the change’ – for change to become REAL it must be a constant, consistent living of me through the words I speak and the actions I live visible and noticeable to all in every moment of breath.

20. Realising that my physical body is my temple – my physical body is the living flesh through which and in which I will bring into being and create / manifest heaven on earth as me in my thoughts, words and deeds and so I honour, respect and regard – nurture and support my physical body as I would nurture and support me as equals: my body is me.

21. We are the change in ourselves and this world we have been waiting for: and so I commit to dedicate myself and my life for each one as all to realise this, as nothing will change if we don’t change in all that we are, within and without.

22. The realisation that for me to be able to change myself in thought, word and deed to the most effective living being that I can be and become – I first have to ‘know thyself’ and so commit myself to investigate, introspect and understand how I became who I am today, to prepare the road before me into self creation of a responsible, aware, self honest and trustworthy person for myself and so for all.

23. The realisation that for me to be able to contribute to change in this world – I have to get to ‘know thyself’ as this world and so commit myself to research, investigate and introspect the inner and outer workings of this world and align the systems of today to present and give the best possible life for all on Earth

For more information:
http://desteni.org

Dag 296 - Niet Afwijken van het Plan, Neeeeeeeeeeeeeeeeeee !!!!!!!!!!

Dit is een punt waar ik nu regelmatig mee geconfronteerd wordt: ik heb vanbinnen in mezelf een plan gemaakt waarin ik netjes heb klaargezet wat ik vandaag wil doen, en dan komt er plots iets tussen - er is iets dat in feite dringender is, of iets dat ik zelfs vergeten was - en dan knars ik vanbinnen en is er een weerstand, waarin wil zeggen: neen, ik doe het niet, dit is mij te veel !

In het algemeen toont zich hier een inflexibiliteit van mijn kant - omdat ik werkelijk vasthoud aan datgene wat ik gepland heb: het moet en zal gebeuren, en het is interessant dat in de praktijk vaak veel zaken die ik plan er van tussenuit vallen omdat er eenvoudig niet genoeg tijd is of omdat mijn planning geen rekening houdt met contingenties in de realiteit - en in die momenten ervaar ik niet noodzakelijk diezelfde frustratie alsof er mij iets vreselijks overkomt; maar wanneer iemand anders mij vraagt iets te doen of mij erop wijst dat er ook nog iets anders gedaan moet worden, dan ervaar ik frustratie en voel ik mij alsof ik 'gegijzeld wordt'.

Zelf-vergeving:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd er een drama van maken wanneer ik net iets meer moet dan dan wat ik gepland had.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd enkel mijn eigen planning te overwegen en dat ik koste wat koste moet slagen in het uitvoeren van mijn planning, waardoor ik blind wordt voor de realiteit om mij heen en ik niet langer wil zien wat er gebeurt, omdat ik enkel mijn planning wil uitvoeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in het moment waarin ik verneem dat dit of dat nog moet gebeuren, toe te geven aan de irritatie die in mij opborrelt - in plaats van te ademen en mij te realiseren dat het slechts een nieuwe taak is die ik eenvoudig kan uitvoeren en dus integreren in mijn planning, waardoor ik mogelijks mijn planning moet aanpassen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd koppig zijn in relatie tot mijn planning en het ervaren als 'een compromis' wanneer ik net iets anders moet doen dan wat ik gepland had.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kwaad te worden vanbinnen en deze wereld te vervloeken wanneer ik net meer of iets anders moet doen dan wat ik gepland had.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te reageren met woede wanneer er nieuwe informatie mijn wereld binnenkomt - en het te zien als een bedreiging, in plaats van mezelf te vertragen in adem en mij te realiseren dat het kwestie is van te ademen en te zien hoe ik deze informatie kan integreren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd frustratie opbouwen in verband met 'tijd' en 'de tijd die ik heb'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd enerzijds mezelf toe te laten onspecifiek te zijn wanneer ik praktische taken uitvoer, waardoor ik de taken niet op de meest efficiënt mogelijke manier uitvoer, en anderzijds mij erover te frustreren wanneer het langer duurt dan ik zou willen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kwaad worden wanneer een taak langer duurt dan ik zou willen ipv mezelf te vertragen in adem en mij af te vragen waarom het langer duurt en wat ik fundamenteel dien te veranderen in mijn aanpak indien wil ik sneller gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een weerstand te hebben om mezelf te sturen in mijn praktische verantwoordelijkheden en mezelf systematisch toelaten weg te drijven in gedachten en verbeelding, ipv mijn aandacht te houden bij mijn fysieke handelingen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te denken en geloven dat deze praktische verantwoordelijkheden mijn aandacht niet waard zijn, en mezelf toelaten op te rotten in mijn gedachten en verbeelding, omdat het daar blijkbaar plezieriger is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf telkenmale saboteren wanneer ik een fysieke taak aanvat omdat ik mezelf niet vertraag en de taak niet in vol gewaarzijn in adem aanvang.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn praktische verantwoordelijkheden niet ernstig nemen en te geloven dat ik ze kan doen vanuit mijn automatische piloot.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd veronderstellingen te hebben en ideeën met betrekking tot een taak zoals het doen van de afwas, omdat ik geloof dat het simpel is en dus moet ik mijn aandacht er niet bijhouden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd 'spitefull' te zijn door wanneer ik de afwas doe of gelijk welke andere taak, op te rotten in mijn gedachten en verbeelding - omdat dit is hoe ik mijn wraak neem - waarin ik gedachten en verbeelding misbruik als zijnde mijn 'vrijheid', waarin ik hoegenaamd niet gevangen of beperkt kan worden en ik dus kan wegvluchten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mij niet te realiseren dat ik door in mijn gedachten weg te vluchten mezelf gijzel en beperk, omdat alles dan langer duurt dan wanneer ik me werkelijk zou focussen en ik mijn volle aandacht er bij zou houden, en dus verspeel ik de tijd die ik zou willen benutten voor andere zaken/verantwoordelijkheden - en op die manier hou ik mezelf gevangen in het patroon van frustratie en het blijkbaar niet hebben van genoeg tijd.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf in de voet te schieten door op te willen rotten in mijn gedachten en verbeelding wanneer ik fysieke activiteiten uitvoer, ipv mij te realiseren dat als ik mijn volle aandacht er bij houdt en ik hier ben in adem, ik veel sneller klaar zal zijn en ik dan ook kan toekomen aan andere activiteiten, ipv een slaaf te zijn van mijn eigen gedragspatroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een idee te hebben gecreëerd met betrekking tot fysieke verantwoordelijkheden, gekoppeld aan frustratie, omdat ik als kind gevraagd werd iets te doen terwijl ik aan het spelen was in mijn kamer en dit was voor mij ondraaglijk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd als kind niets met de werkelijkheid te maken willen hebben en enkel aandacht te hebben voor de denkbeeldige werkelijkheid die ik creëerde in mijn geest wanneer ik speelde.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mij niet realiseren dat ik als kind enorm beschermd was en ik enkel in een illusie wilde bestaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd heimwee te hebben naar deze illusie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in zekere zin nooit te zijn wakker geworden, en vast te houden aan de mogelijkheid om de realiteit 'uit te schakelen'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een optie willen hebben als vrije keuze wanneer ik een fysieke verantwoordelijkheid op mij moest nemen, ipv mij te realiseren dat er geen keuze is: ik ben hier in en als een fysiek lichaam, onderdeel van het grotere lichaam genaamd aarde, en ik omarm en aanvaard deze fysieke werkelijkheid als mezelf, als mijn verantwoordelijkheid.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie geïrriteerd worden wanneer ik zie dat ik te traag ga, mezelf te stoppen en te ademen en een moment te nemen om werkelijk te kijken naar wat ik aan het doen ben en hoe ik aan het doen ben en te kijken naar hoe ik het efficiënter kan aanpakken.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie panikeren omdat ik denk dat ik niet gedaan zal krijgen wat ik gepland had, mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat ik hier ben en wie ik ben is niet gedefinieerd door middel van wat ik gepland had, ik ben in staat mij aan te passen aan wat opkomt in het moment en dus ben ik in staat om mijn doelen aan te passen aan wat best is voor iedereen in elk gegeven moment.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie kwaad worden omdat ik geloof dat ik mij moet compromitteren, mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat er geen competitie kan bestaan tussen mijn doelen en wat noodzakelijk is - wat best is voor iedereen - maar dat er enkel 1 doel kan zijn, namelijk wat best is voor iedereen, en dus engageer ik mezelf ertoe om in zelf-oprechtheid te kijken naar een situatie/moment/informatie en te bepalen wat nu werkelijk best is voor iedereen wanneer ik alles in overweging neem en overeenkomstig mijn prioriteiten aan te passen.

Ik engageer mezelf ertoe om los te laten van de persoonlijkheid die angstvallig vasthoudt aan zijn doelen als een vorm van onwetendheid en hebzucht - en mezelf toe te laten op een volledig open manier om te gaan met mijn wereld en anderen zonder anderen en /of informatie weg te duwen omdat 'het mij niet past' - maar alles onvoorwaardelijk mee te beschouwen en in overweging te nemen als één en gelijk.

Ik engageer mezelf ertoe om de dagdroom persoonlijkheid in mezelf te liquideren - en mezelf toe te leggen op het zo efficiënt uitvoeren van mijn verantwoordelijkheden, hetgeen ook betekent dat ik ontdek hoe ik creatief kan zijn in een moment door op een intieme manier om te gaan met mijn fysieke werkelijkheid.

Ik engageer mezelf ertoe om mijn handelingen en taken uit te voeren in adem en geen druk te creëren in mezelf door mezelf te vertellen hoe weinig ik gedaan krijg en wat er mij nog allemaal te doen staat, maar in plaats daarvan mij te realiseren dat hetgeen ik NU doe het BELANGRIJKSTE is wat ik doen kan en dus is het belangrijk dat ik datgene wat ik NU doe op de best mogelijke manier uitvoer, want dan ben ik efficiënt en heb ik nooit spijt van hoe ik iets gedaan heb, omdat ik altijd weet dat ik alles gedaan heb wat ik kon.

http://desteniiprocess.com