Dag 344 - ivm Ingewikkelde Zaken

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf willen bewijzen in complexe situaties, als diegene die complexe problemen oplost.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de redder willen zijn die de problemen van anderen (beter) oplost.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd problemen te creeren zodat ik mezelf naar voor zou kunnen schuiven als de oplosser.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te zoeken naar problemen zodat ik mezelf zou kunnen definieren als de oplosser.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang zijn dat als er geen complexe problemen zijn, ik mezelf niet zal kunnen onderscheiden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat ik me niet kan concentreren op eenvoudige zaken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat eenvoudige zaken waardeloos zijn en mijn aandacht niet waard zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd ingewikkeld willen zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf als 'persoon' ingewikkeld te hebben gemaakt als een manier om mezelf te onderscheiden en om mezelf 'interessanter' te maken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd eenvoud definieren als 'saai'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd eenvoud definieren als 'dom'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf ingewikkeld maken omdat ik geloof dat ik dan meer aandacht zal krijgen dan wanneer ik eenvoudig ben.

Eenvoud herdefinieren:

Iets dat met weinig woorden gecommuniceerd of uitgelegd kan worden en dat snel begrijpelijk is.

Voor meer informatie over zelf-vergeving, zie: http://www.desteni.org
Voor een cursus met gratis begeleiding, zie: http://lite.desteniiprocess.com

Dag 343 - Mijn Job is mijn Leven

Het is verleidelijk om, wanneer men een baan heeft, zich te gaan definieren aan de hand van deze baan. Indien men dit toelaat, kan een baan een entiteit worden die het leven van een persoon volledig overneemt op emotioneel en mentaal vlak. De persoon wordt de baan.

In onze maatschappij wordt hier door de werkgevers ook op ingespeeld. Men tracht een zekere trots op te wekken bij de werknemers in verband met hun functie in het bedrijf, als zijnde een zekere prestatie en een teken van succes.

Op die manier ontstaat de verleiding om zich te gaan definieren aan de hand van de baan die men heeft, omdat het success dat bereikt werd op professioneel vlak dan ook weerspiegeld op het gehele leven van de persoon.

Zelfvergeving:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccept
eerd mezelf te definieren ahv mijn baan en wanneer ik niet op het werk ben ook innerlijke dialogen te voeren die betrekking hebben op mijn collega's en het werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd geen acht te slaan op mijn ademhaling wanneer ik werk, ipv me te realiseren dat de zelf-beweging van het in- en uitademen mezelf een fysiek anker geeft waarmee ik zelf mijn tempo kan bepalen en ik mezelf kan vertragen ten aanzien van de 'snelheid' die uit de omgeving op me afkomt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf reeds in de toekomst te projecteren in gedachten wanneer ik 's morgens opsta, in plaats van mezelf hier te brengen in en als mijn fysieke lichaam door op een kalme manier in en uit te ademen en de focus te brengen in en als mijn lichaam en de praktische handelingen die ik 's morgens dien te stellen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd van het werk 'een entiteit' te hebben gemaakt die 'mijn leven beheerst', ipv me te realiseren dat dit het resultaat is van een keuze die ik maak en dat ik kan beslissen om de focus te leggen op het ondersteunen van mezelf in mijn proces ongeacht of ik op mijn werk ben of niet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd 'mezelf te verliezen' op het werk en 'overleven' als een excuus te gebruiken om op een onbewuste manier in allerlei persoonlijkheden te participeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd reactief te zijn op het werk en daarom automatische persoonlijkheden te activeren ipv mezelf in adem te bewegen en te ageren vanuit zelf-expressie als wie ik werkelijk ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn van bepaalde mensen omdat ik geloof dat ik niet met hen kan omgaan zonder bepaalde persoonlijkheden te activeren, ipv mezelf te vertrouwen en in te zien dat ik met elke persoon kan omgaan eenvoudig door hier te zijn en te ademen en mezelf uit te drukken in zelf expressie in eenheid en gelijkheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat het niet mogelijk is om kalm te zijn/blijven bij de uitvoereing van mijn werk omwille van de druk die gelegd wordt op het behalen van bepaalde resultaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een opgepepte persoonlijkheid te hebben gecreeerd, als een manier om mij aan te passen aan mijn omgeving en om de indruk te wekken dat ik heel hard werk en ik mijn uiterste best doe.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet inzien dat ik hetzelfde werk ook kan verrichten door innerlijk kalm te blijven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat stress me helpt om sneller te werken, in plaats van me te realiseren dat ik op deze manier alleen meer fouten maak die daarna gecorrigeerd moeten worden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd sneller willen werken dan realistisch mogelijk is - ipv me te realiseren dat als ik werk in adem, mijn focus het meest intens zal zijn en ik op die manier feitelijk het snelst werk en ik geen fouten maak.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd stress te creeren omdat ik geloof dat er niet genoeg tijd is om alles te doen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd reeds een oordeel te vellen dat het onmogelijk zal zijn een om een bepaald aantal taken vandaag te volbrengen en op basis daarvan reeds angst te creeren, ipv me te realiseren dat ik door dit oordeel en deze perceptie de mogelijheid reeds saboteer om in één dag deze taken te volbrengen im kalmte en focus.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf reeds overwelmd te voelen wanneer meerdere taken op ma afkomen en in feite te panikeren, ipv mezelf hier te houden en me te realiseren dat ik elke taak slechts kan volbrengen door mezelf te bewegen in adem, in kalmte en absolute focus.

Woorden om te leven: Geduld, ademhaling, kalmte, focus.

Voor meer informatie over zelf-vergeving, zie: http://www.desteni.org
Voor een cursus met gratis begeleiding, zie: http://lite.desteniiprocess.com

Dag 332 - Paniek tegenover het Onbekende

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in het moment waarin F me uitnodigde om los te laten en even met haar meet e genieten van de omgeving in het bos – mijn angst de overhand te laten nemen met de gedachte dat het al snel donker wordt en we dus geen vijf minuten hebben om hier te staan in het bos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd me machteloos te voelen omdat de ander ‘nog even wilt blijven staan’, maar ik wil reeds doorgaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in dit moment toegeven aan ‘controle’ en ‘manipulatie’ door kwaad te worden en de ander te willen bewegen – ipv mijn standpunt los te laten en te participeren in het moment met F.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te identificeren met ‘mijn standpunt’ en te denken dat ‘mijn standpunt’ correct is en ik ‘geen vergissing wil maken’ door met de ander te participeren in het genieten van de omgeving in het bos.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd zenuwachtig te worden en in mijn gedachten het punt niet kunnen loslaten dat we zo snel mogelijk moeten vertrekken, ipv eenvoudig te stoppen en te ademen en te participeren met F.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd door bepaald gedrag te vertonen (gelaatsuitdrukking en houding) de ander ertoe hebben willen bewegen om ‘te stoppen’ en met mij mee te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te panikeren omdat ik mijn zin niet kreeg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd panikeren omdat ik in mijn geest geprojecteerd heb wat er zou kunnen gebeuren indien het donker wordt en we zijn alleen in het bos en nu gebruik ik deze gedachte als excuus om te zeggen ‘dat er nu helemaal geen tijd is’ en ‘dat de ander ongelijk heeft’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een geheime agenda hebben, ipv open te staan voor wat de ander ervaart.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bezeten te worden van ‘angst om dood te gaan’ enkel en alleen omdat er reeds iets minder zonlicht is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd vast te houden aan nervositeit en weigering in mezelf, waarin ik mezelf niet toelaat te participeren in het moment omdat ik me reeds ‘tegen’ dit moment gekant heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de situatie te benaderen vanuit verliesangst, ipv te ademen en in eenvoudige communicatie te treden met de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn geweest van wat de ander vertelde over wat ze ervaarde en hiertegenover vooroordelen te hebben gehad.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd proberen het moment te controleren door te zeggen dat ik deze ervaring ‘niet begrijp’ en dat deze ‘voor mij vreemd is’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd het gedrag van de ander te proberen controleren omdat ik een bepaalde interpretatie gemaakt heb van wat zij aan het doen is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een interpretatie te maken in mijn gedachten ipv eenvoudig aan de ander te vragen wat zij aan het doen is en wat ze ervaart.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een ervaring veroordelen omdat ik haar niet begrijp en dus vormt zij voor mij een bedreiging.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn voor wat ik niet begrijp.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik in mezelf zie dat ik angst en onrust vorm omwille van iets dat ik niet begrijp of niet ken, mezelf te stoppen en te ademen en mezelf te ondersteunen door te ademen en mij te realiseren dat ik dit iets kan onderzoeken en leren kennen in eenheid en gelijkheid als mezelf en dat ik mezelf daarin niet verlies.

Voor meer informatie, zie: http://desteni.org en http://lite.desteniiprocess.com

Dag 331 - De paniek-persoonlijkheid

          Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd paniek gebruiken als een manier om mezelf af te schilderen als hulpeloos zodat anderen vriendelijk en zacht met mij zouden zijn. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang zijn voor de woede van anderen indien ik fouten zou maken en dus acteer ik liever als een hulpeloze persoon omdat de ander dan vriendelijk met mij zal zijn en mij zal ‘ondersteunen’. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd deze persoonlijkheid te hebben gecreëerd om geen verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en wat ik in mezelf ervaar en creëer. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een paniek persoonlijkheid te gebruiken zodat ik me kan verschuilen achter een zogenaamd psychisch defect als ‘mijn natuur’ ipv me te realiseren dat ik verantwoordelijkheid kan nemen voor mijn rijgedrag. Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf gedragen alsof ik mentaal gehandicapt ben als een manier om mezelf af te schilderen als machteloos en als niet in de mogelijkheid om verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf, hetgeen wil zeggen: begrijpen waarom ik mezelf zo gecreeerd heb en mezelf vervolgens veranderen in een ontwerp dat best is voor iedereen. Ik sta mezelf toe te sturen op een manier die verantwoordelijk is en die mijn omgeving volledig mee in overweging neemt omdat ik mezelf toelaat voortdurend alert te zijn en hier te zijn in adem. Ik realiseer me en begrijp dat ademen geen vloek is maar een zegen. Ik begin in mezelf een nieuw hoofdstuk waarin ik mezelf opnieuw leer autorijden en ik me realiseer dat ik kan bijleren en dat paniek een sabotagemanoevre is die ik niet meer accepteer in mezelf.

    Voor meer info: http://lite.desteniiprocess.com 

Dag 301 - Zelfvertrouwen in Conversaties

Artwork Marlen Vargas del Razo

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd ongemakkelijk worden wanneer het erop aankomt over persoonlijke zaken te spreken op het werk.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf niet te vertrouwen in gezond verstand wanneer ik een conversatie voer, maar ip daarvan een uitspraak te doen die een ander curieus zal maken en zal doen vragen naar meer details.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te willen stoefen over het feit dat we bepaalde dingen op een bepaalde manier gedaan hebben – en mezelf met argumenten te manipuleren waarom ik dit ter sprake moet brengen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te communiceren op basis van energie ipv te converseren op basis van gezond verstand en mezelf te vertrouwen in adem.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een idee te hebben over de ander en bijgevolg een idee mbt wat ik wel en niet tegen de ander kan zeggen, ipv mezelf te vertrouwen in het moment gebaseerd op de informatie die in de context aanwezig is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd angst als onzekerheid in mezelf toe te laten tijdens communicatie, ipv te ademen en eenvoudig te communiceren op basis van wat hier is.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie gaan in onzekerheid tijdens communicatie, mezelf te stoppen en te ademen en mij te baseren op de fysieke werkelijkheid van het moment.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie zoeken in gedachten naar wat te zeggen, mezelf te stoppen en te ademen, en te zien wat in dat moment relevant is om te zeggen en daarop in te pikken. 

http://lite.desteniiprocess.com