Day 380 - Why I clap my Hands in Belgium #Corona2020

In Belgium, every evening at 20:00 PM, people all over Belgium open the window of their houses and their appartments and start clapping their hands. Every evening, when I start to hear the first sounds of clapping at 19:59 PM, I wonder whether today I will join the clapping, and so far I have joined every evening that I could. I stop what I am doing and I go stand on my balcony and I start clapping my hands loudly, along with all the other people in the neighborhood.

It started as a movement of solidarity with the 'nurses' and the personel in the hospitals and generally with all the 'workers' who are keeping up the economy and to 'recognize' what they do and stand as - when most people are required to stay home by the government.

While there exist many different 'opinions' regarding the question if the measures imposed by our goverment are the best possible measures, I do not stand on my balcony and clap my hands because I believe our government is infallible. I decided within myself that clapping my hands is an act of respect and and a statement of our communion as human beings ´- that every day we recognize that despite being in our houses most of the time we are not 'alone'. Within this I also state that I am willing to place my trust in a group and that we have now made a decision to stand together in this and we will walk as a group and there is no way back.

It is also a nice way of 'getting out of our minds' and connect 'physically' with everyone through something that is equally available to all: clapping your hands. You literally move out of your 'individuality' and walk into a group.

I forgive myself that I have accepted and allowed myself to fear losing my individuality if and when I join the clapping - instead of realising that if I can lose my individuality to easily, then my individuality is simply not real.

I realise and understand that despite joining and being part of a larger group I remain 'reponsible' for me, for my expression, for my participation, in every moment of breath.

----------------------------------------------------------

For more information about writing, self-forgiveness and applying self-change, visit: http://desteni.org

For the Free online self-forgiveness course, visit: http://lite.desteniiprocess.com

-----------------------------------------------------------

Het RIJEXAMEN - nuttige tips and tricks

Vandaag heb ik mijn rijexamen afgelegd en ik wil een aantal punten delen die me enorm geholpen hebben tijdens het afleggen van het examen.

Ten eerste heb ik me zeer goed voorbereid. Ik heb veel gereden en op die manier de waarschijnlijkheid verhoogt dat ik op het examen zou slagen.

Het rijexamen was echter ‘anders’ dan de examens die ik tot dusverre had afgelegd (laten we zeggen studie-examens), omdat het hier ging om het aanleren van een fysieke bekwaamheid en niet zozeer om het kunnen begrijpen en reproduceren van informatie. Voorts speelt het rijexamen zich ook af in een reële setting – het is LIVE in de echte wereld (in het echte verkeer) – dat wil zeggen: er kunnen zich absoluut onvoorspelbare situaties voordoen, hetgeen minder snel zal voorkomen tijdens een theorie-examen. Deze onvoorspelbaarheid heeft me bijvoorbeeld mijn eerste examenbeurt gekost. Er deed zich inderdaad een situatie voor die ik nog niet in het verkeer was tegengekomen. Ik wist niet hoe ik moest reageren, waardoor ik in een paniekreactie viel en daarmee een grote fout beging in het verkeer.

Ten tweede heb ik consistent het principe van ademhaling toegepast. Ik zorgde ervoor dat mijn aandacht voortdurend HIER was door bewust in en uit te ademen. Het kwam bijvoorbeeld voor dat er een gedachte in mijn hoofd opkwam, zoals: “Oh mijn God, besef je wel dat je nu feitelijk je examen aan het afleggen bent en dat je geen fouten mag maken!!! ” Ik kon voelen hoe een dergelijke gedachte een spiraal van paniek in mij teweeg ging brengen, dus in plaats van me te laten meeslepen door deze gedachte, ademde ik diep in en zei in mezelf: NO WAY. Ik blijf HIER. En ik focuste me terug op het stuur, de weg die voor mij lag, mijn achterligger, het dashboard. Ik bracht mezelf terug in de fysieke realiteit. Net zoals je een paard zou mennen en kalmeren dat een schrikreactie heeft.

Een goede tip die mijn rijinstructeur mij voordien ook gegeven had, was om op geen enkel moment tijdens het examen veronderstellingen te maken met betrekking tot eventuele fouten die ik zou gemaakt hebben. Hij zei: “Wanneer je denkt een fout te hebben gemaakt, doe je gewoon voort, misschien speelt het helemaal geen rol.” Dit heeft me inderdaad geholpen. Wanneer ik twijfelde met betrekking tot wat ik net gedaan had, zei ik in mezelf: "het doet er niet toe," en reed gewoon verder.

In het algemeen heb ik gemerkt dat een van de voornaamste uitdagingen bij het autorijden, draait om het stoppen van elke vorm van angst. Het is absoluut noodzakelijk dat je comfortabel bent bij elk manoeuvre en elk facet van het autorijden. Een van de punten die me in het begin het meeste angst inboezemden, was het alleen rijden op de autosnelweg. Ik kon ergens niet vatten dat ik nu verondersteld was alleen te oefenen op de autosnelweg met een voorlopig rijbewijs, want de autosnelweg is toch levensgevaarlijk!!!??? Ik heb mezelf dus gepusht om alleen de autosnelweg op te rijden totdat ik tevreden was met mijn manier van rijden op de autosnelweg, en ik ook geen angst meer had in verband met het rijden op de autosnelweg. Eenmaal ik voorbij de angst was, realiseerde ik me overigens dat de autosnelweg in bepaalde opzichten zelfs eenvoudiger is dan het rijden in de bebouwde kom.

Tijdens een van de rijlessen met mijn instructeur, was de conclusie dat ik nog veel te leren had. Hij somde een lange reeks punten op en toen hij klaar was vroeg ik hem: “Ok, en wat kan u mij NOG meegeven, wat ANDERS is er nog dat ik beter kan?” Deze vraag verraste hem enigszins want allicht was hij het niet gewend dat een leerling zoveel mogelijk negatieve commentaar over zijn eigen rijgedrag zou willen horen. Maar dat was nu net wat ik wel wou. Ik wilde al mijn zwakheden kennen zodat ik precies wist waar ik op moest oefenen. Ik realiseerde me namelijk dat ik alleen verantwoordelijk ben voor het al dan niet slagen op mijn rijexamen en het dus absoluut noodzakelijk is dat ik me 0% illusies maak over mezelf. Ik zou zeggen dat deze attitude, deze bereidheid om zonder schroom de realiteit over mezelf onder ogen te komen het gevolg is van mijn jarenlange participatie in DIP alwaar ik geleerd heb om de realiteit over mezelf te confronteren. (Geïnteresseerden kunnen de gratis introductie cursus trouwens volgen in Nederlandse vertaling.)

Wat me ook geholpen heeft was het nemen van professionele rijlessen bij een rijschool, omdat de instructeur zeer concreet aangaf wat voor de examinatoren belangrijk was en hij me ook feedback gaf over de aspecten in mijn rijgedrag die ik absoluut moest verbeteren om voor het praktijkexamen te kunnen slagen. Het essentiële is hier niet zozeer dat men absoluut via een rijschool moet passeren, maar dat men een objectieve bron van feedback vindt die bovendien goed op de hoogte is van de manier van examineren.