Dag 326 - Ik geef je ongelijk

Gebeurtenis: F begint iets te zeggen en ik denk: dit is niet correct. Ik heb een gelegenheid om haar op haar fout te wijzen en gelijk te hebben.

Ik heb achteraf een aantal keywords neergeschreven naar aanleiding van de emoties die ik in mezelf kon voelen. Ik stelde mij de vraag: wat is het precies wat er in me omgaat in het moment dat ik beslis mijn gedachten te volgen en ik de ander ongelijk wil geven?

superioriteit

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in een superioriteits-reactie de ander te blokkeren en erop te staan dat ik een punt heb door haar erop te wijzen dat er iets is dat ze over het hoofd ziet of waarin ze ongelijk heeft.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd geobsedeerd te worden door mijn eigen gezichtspunt en haar koste wat koste willen doen toegeven dat ze ongelijk heeft en niet meer willen of kunnen luisteren.

winnen

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de situatie te hebben aangegrepen als een gelegenheid om te winnen en om mij superieur te voelen als een vorm van zelfgratificatie, waarbij het erom gaat dat ik me goed voel over mezelf ipv in staat te zijn werkelijk te luisteren naar wat een ander te zeggen heeft en te begrijpen wat haar gezichtspunt is.

Ik realiseer me en begrijp dat wanneer de angst opkomt ipv de mogelijkheid dat ik iets niet begrijp – ik steeds probeer de ander ongelijk te geven ipv in te zien dat IK NIET HEB BEGREPEN wat de ander heeft willen zeggen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn dat ik dom overkom door iets niet te begrijpen en in plaats van te vragen om meer uitleg en geduldig te zijn met mezelf en de ander, reageer ik in superioriteit en probeer ik de situatie te controleren door gelijk te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd competitief te zijn met F en gelijk willen hebben als een punt van eigenwaarde waarin ik me inbeeld dat ik erkenning zal krijgen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn eigenwaarde afhankelijk maken van de vraag of ik al dan niet gelijk heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn eigenwaarde afhankelijk te maken van de vraag of ik iets al dan niet onmiddellijk heb begrepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn eigenwaarde afhankelijk te maken van de vraag wat ik heb bereikt in mijn leven als symbolen van vervolmaking en volmaaktheid.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn eigenwaarde afhankelijk te maken van mijn blanke huidskleur.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn eigenwaarde afhankelijk te maken van mijn inkomen en de hoeveelheid geld die ik heb.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn eigenwaarde afhankelijk te maken van het type auto dat ik heb en de prijs van mijn auto

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn eigenwaarde putten uit een ander die toegeeft dat ze ongelijk hadden en dat ik gelijk heb.

angst

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd proberen mijn angst te verbergen en iets niet te begrijpen te definiëren als ‘dom zijn’ en over mezelf te oordelen omdat ik iets niet onmiddellijk begrijp.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd verwachtingen ten aanzien van mezelf te hebben waarin ik alles meteen moet begrijpen en als ik iets niet dadelijk begrijp dan ben ik ‘minder dan’ en over mezelf oordeel als ‘dom’ en ‘achterlijk’.

frustratie

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd gefrustreerd te zijn omdat ik denk dat ik minder weet dan de ander.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in competitie te zijn met de ander i.v.m. wat ik weet en wat hij/zij weet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kennis te gebruiken om erkenning mee te krijgen ipv een en gelijk te staan aan kennis en deze toe te passen waar het praktisch is op een manier die best is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kennis te zien al de sleutel tot macht in het systeem en te denken dat hoe meer kennis ik heb hoe meer autoriteit ik zal hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kennis te verbinden met autoriteit en superioriteit.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te hebben gedefinieerd in en door kennis al een instrument om mezelf mee te vergelijken met anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kennis te hebben gebruikt als een manier om mezelf waarde te geven en mezelf te vergelijken met anderen – ipv mij te realiseren en te begrijpen dat de enkele waarde van kennis ligt in haar praktische toepasbaarheid.

wraak

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd vast te houden aan mijn gelijk als een punt van ‘wraak’ waarin ik ook eens gelijk wil hebben – ik wil ook eens aan de top staan en winnen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd geen eigenwaarde te hebben en niet in staat zijn de luisteren en in plaats daarvan proberen het moment te misbruiken om mijn gelijk te halen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf niet heb toegelaten en geaccepteerd te realiseren dat het gelijk willen hebben een complete daad van wanhoop is en niets te maken heeft met de context waarin ik verkeer en waarin ik met een ander bezig ben te communiceren.

ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie gaan in een moment van angst als ‘ik ga vallen’ mezelf te stoppen en ademen en mij t realiseren dat ik heir ben en dat ik perfect in staat ben mezelf te sturen op een manier die respectvol is t.a.v. mezelf en de ander door te vragen om meer toelichting en werkelijk mijn best doen om te begrijpen wat de ander wilt zeggen ipv te komen met verborgen agenda’s en intenties om de ander te doen ‘vallen’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn om aan de ander te tonen dat ik iets niet begrijp omdat ik bang ben dat de ander mij hierdoor zal classificeren als ‘minder dan’ of als ‘dom’ of als ‘onwetend’ – ipv mij te realiseren dat ik diegene ben die zo over mij oordeelt en dat de ander in feite daar is om mij te helpen met het begrijpen van de informatie, indien ik maar duidelijk maak dat ik het niet heb begrepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de communicatie te saboteren door onmiddellijk de veronderstelling te maken dat de ander zich ‘vergist’ – ik zou ook niet willen dat anderen op deze manier naar mijn woorden luisteren! – ipv mij te realiseren dat ik de informatie misschien niet helemaal begrepen heb en dat het aan mij is om mij ervan te verzekeren dat ik de boodschap correct begrepen heb door vragen te stellen.

Ik engageer mezelf ertoe om geduld te hebben met mezelf in het begrijpen van informatie en de nodige vragen te stellen alvorens ik besluit dat ik een boodschap heb begrepen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in een gegeven situatie te antwoorden met kennis en informatie als een wapen waarmee ik plotseling in de ‘tegenaanval ga’ – alsof ik me continu in een staat van oorlog bevind.

Ik engageer mezelf ertoe om de wapens neer te leggen als kennis en informatie en de ander tegemoet te treden met consideratie, begrip en steun. 

Zijn er zaken in jezelf die je wilt veranderen, maar je weet niet hoe? Schrijf je gratis in voor de zelf-help cursus zelf-vergeving (ook in NL). Leer hoe je emotionele problemen en schadelijke gedragspatronen in jezelf kan stoppen zodat je opnieuw met zelf-respect in de wereld kan staan: 
http://lite.desteniiprocess.com Je krijgt ook gratis online ondersteuning van mensen die reeds jaren met succes zelf-vergeving in hun leven hebben toegepast.  

Het RIJEXAMEN - nuttige tips and tricks

Vandaag heb ik mijn rijexamen afgelegd en ik wil een aantal punten delen die me enorm geholpen hebben tijdens het afleggen van het examen.

Ten eerste heb ik me zeer goed voorbereid. Ik heb veel gereden en op die manier de waarschijnlijkheid verhoogt dat ik op het examen zou slagen.

Het rijexamen was echter ‘anders’ dan de examens die ik tot dusverre had afgelegd (laten we zeggen studie-examens), omdat het hier ging om het aanleren van een fysieke bekwaamheid en niet zozeer om het kunnen begrijpen en reproduceren van informatie. Voorts speelt het rijexamen zich ook af in een reële setting – het is LIVE in de echte wereld (in het echte verkeer) – dat wil zeggen: er kunnen zich absoluut onvoorspelbare situaties voordoen, hetgeen minder snel zal voorkomen tijdens een theorie-examen. Deze onvoorspelbaarheid heeft me bijvoorbeeld mijn eerste examenbeurt gekost. Er deed zich inderdaad een situatie voor die ik nog niet in het verkeer was tegengekomen. Ik wist niet hoe ik moest reageren, waardoor ik in een paniekreactie viel en daarmee een grote fout beging in het verkeer.

Ten tweede heb ik consistent het principe van ademhaling toegepast. Ik zorgde ervoor dat mijn aandacht voortdurend HIER was door bewust in en uit te ademen. Het kwam bijvoorbeeld voor dat er een gedachte in mijn hoofd opkwam, zoals: “Oh mijn God, besef je wel dat je nu feitelijk je examen aan het afleggen bent en dat je geen fouten mag maken!!! ” Ik kon voelen hoe een dergelijke gedachte een spiraal van paniek in mij teweeg ging brengen, dus in plaats van me te laten meeslepen door deze gedachte, ademde ik diep in en zei in mezelf: NO WAY. Ik blijf HIER. En ik focuste me terug op het stuur, de weg die voor mij lag, mijn achterligger, het dashboard. Ik bracht mezelf terug in de fysieke realiteit. Net zoals je een paard zou mennen en kalmeren dat een schrikreactie heeft.

Een goede tip die mijn rijinstructeur mij voordien ook gegeven had, was om op geen enkel moment tijdens het examen veronderstellingen te maken met betrekking tot eventuele fouten die ik zou gemaakt hebben. Hij zei: “Wanneer je denkt een fout te hebben gemaakt, doe je gewoon voort, misschien speelt het helemaal geen rol.” Dit heeft me inderdaad geholpen. Wanneer ik twijfelde met betrekking tot wat ik net gedaan had, zei ik in mezelf: "het doet er niet toe," en reed gewoon verder.

In het algemeen heb ik gemerkt dat een van de voornaamste uitdagingen bij het autorijden, draait om het stoppen van elke vorm van angst. Het is absoluut noodzakelijk dat je comfortabel bent bij elk manoeuvre en elk facet van het autorijden. Een van de punten die me in het begin het meeste angst inboezemden, was het alleen rijden op de autosnelweg. Ik kon ergens niet vatten dat ik nu verondersteld was alleen te oefenen op de autosnelweg met een voorlopig rijbewijs, want de autosnelweg is toch levensgevaarlijk!!!??? Ik heb mezelf dus gepusht om alleen de autosnelweg op te rijden totdat ik tevreden was met mijn manier van rijden op de autosnelweg, en ik ook geen angst meer had in verband met het rijden op de autosnelweg. Eenmaal ik voorbij de angst was, realiseerde ik me overigens dat de autosnelweg in bepaalde opzichten zelfs eenvoudiger is dan het rijden in de bebouwde kom.

Tijdens een van de rijlessen met mijn instructeur, was de conclusie dat ik nog veel te leren had. Hij somde een lange reeks punten op en toen hij klaar was vroeg ik hem: “Ok, en wat kan u mij NOG meegeven, wat ANDERS is er nog dat ik beter kan?” Deze vraag verraste hem enigszins want allicht was hij het niet gewend dat een leerling zoveel mogelijk negatieve commentaar over zijn eigen rijgedrag zou willen horen. Maar dat was nu net wat ik wel wou. Ik wilde al mijn zwakheden kennen zodat ik precies wist waar ik op moest oefenen. Ik realiseerde me namelijk dat ik alleen verantwoordelijk ben voor het al dan niet slagen op mijn rijexamen en het dus absoluut noodzakelijk is dat ik me 0% illusies maak over mezelf. Ik zou zeggen dat deze attitude, deze bereidheid om zonder schroom de realiteit over mezelf onder ogen te komen het gevolg is van mijn jarenlange participatie in DIP alwaar ik geleerd heb om de realiteit over mezelf te confronteren. (Geïnteresseerden kunnen de gratis introductie cursus trouwens volgen in Nederlandse vertaling.)

Wat me ook geholpen heeft was het nemen van professionele rijlessen bij een rijschool, omdat de instructeur zeer concreet aangaf wat voor de examinatoren belangrijk was en hij me ook feedback gaf over de aspecten in mijn rijgedrag die ik absoluut moest verbeteren om voor het praktijkexamen te kunnen slagen. Het essentiële is hier niet zozeer dat men absoluut via een rijschool moet passeren, maar dat men een objectieve bron van feedback vindt die bovendien goed op de hoogte is van de manier van examineren.