Dag 325 - Ik spreek goed Nederlands

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een idee over mezelf te hebben gecreëerd als ‘ik spreek zeer goed Nederlands.’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf tevreden te stellen met mijn kennis van het Nederlands.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kwaad worden wanneer F zegt dat mijn Nederlands niet zo goed is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mij erover te schamen dat mijn Nederlands niet zo goed is.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te schamen omdat ik een woord niet weet.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat mijn Nederlands perfect is.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf definiëren als iemand die zeer goed Nederlands spreekt en mezelf als zodanig definiëren en mijn waarde eraan vasthangen.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te verbergen achter woede en trots en te denken dat de ander het recht niet heeft om dit van me af te nemen omdat wanneer ik dit niet heb er niets van me overblijft.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd competitief te zijn in taal en taal beter te willen kunnen beheersen dan anderen.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te hebben gedefinieerd als superieur omdat ik denk dat ik beter Nederlands spreek dan de meeste anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd verantwoorden en rechtvaardigen wanneer ik een woord niet begrijp of wanneer ik twijfel aan de betekenis van een woord.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet willen toegeven dat ik nog veel te leren heb ivm de Nederlandse taal.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te hebben verborgen achter de overtuiging dat ik heel goed Nederlands kan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang zijn voor alles wat met de structuur van een taal te maken heeft omdat ik geloof dat ik daar niet goed in ben en dat het te veel werk is om dit te leren.

Ik realiseer me en begrijp dat ik nog veel te leren heb en dat ik het leren van het Nederlands met F als een kans kan aangrijpen om ook mijn Nederlands te verbeteren en dat dit een goede investering is in mijn en in onze toekomst.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd woest worden wanneer iemand zegt dat mijn Nederlands niet zo goed is.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf helemaal te definiëren aan de hand van de Nederlandse taal.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de taal te hebben verbonden aan mijn intellect en het slimmer willen zijn dan iedereen.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd erkenning te willen voor mijn kennis van het Nederlands ipv mezelf te investeren in het verbeteren van mijn taalkennis.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd erkenning te hebben gewild voor mijn skills ipv mij de vraag te stellen hoe ik mijn skills kan investeren en hoe ik mijn skills nog kan verbeteren omwille van mezelf.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd arrogant te zijn geweest in mijn skills en deze te hebben misbruikt om mij superieur te voelen.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat ik deze skills niet verdien en zeker geen betere skills en dus nooit moeite te hebben gestoken in het absoluut perfectioneren van mijn skills.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn skills te hebben vergeleken met die van anderen en te hebben besloten dat ‘het genoeg is’ en dus mezelf niet verder te hebben geïnvesteerd in het nog verder ontwikkelen van mezelf en mijn skills.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn geweest om me te verdiepen in de regels van de Nederlandse taal omdat ik bang was dat ik niet de beste zou zijn.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn geweest voor alles waar ik niet goed in ben en telkens mijn aandacht en focus te hebben gelegd op het verder oefenen van dat waar ik goed in ben.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de moeilijkheden en datgene waarmee ik niet comfortabel ben te ontwijken en enkel verder te werken op datgene wat ik reeds kan.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn geweest om werkelijk iets nieuws te leren omdat ik dan vanaf nul moet beginnen en ik geen aanspraak kan maken op het reeds beheersen van deze of gene skill.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn geweest voor nederigheid en het gelijk staan aan anderen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een groep niet hebben kunnen benaderen tenzij ik reeds op voorhand wist dat ik mezelf kon differentiëren als superieur door een of andere skill.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te hebben verborgen achter mijn skills zodat ik nooit werkelijk moet tonen ‘wie ik ben’ en het ‘wie ik ben’ irrelevant wordt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn skills te hebben gebruikt als ego-huls zodat ik nooit werkelijk met een ander moet communiceren over wie ik ben hier.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat wie en wat ik ben niet goed genoeg is en dus mezelf te hebben verstopt achter het hebben van ‘ongelooflijke skills’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf als wie ik ben te hebben gedefinieerd als slecht en waardeloos en dus mezelf te hebben verstopt achter een aantal skills die ik presenteer aan de wereld en waarmee ik mezelf verkoop.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf reeds te hebben verworpen als zijnde niet goed genoeg en als een loser, en mezelf nu enkel nog te willen presenteren achter mijn skills.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd geen geduld te hebben met mezelf wanneer het erop aankwam een nieuwe skill te leren en onmiddellijk op te geven en te denken dat ik het nooit zo goed ging kunnen als de anderen.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd enkel interesse hebben in een skill wanneer ik daarmee beter kan zijn dan iedereen.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd skills enkel waarderen vanuit het oogpunt van competitie en ‘wie de beste is’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd puurheid te hebben gezocht in een skill zoals tekenen of schrijven.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd puurheid te hebben willen creëren in een skill ipv puurheid te vinden in mezelf en te erkennen in mezelf.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te zien als minder dan puurheid omdat ik er niet in slaagde even veel talent aan de dag te leggen als anderen.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang zijn om louter een en gelijk te zijn aan anderen die een nieuwe skill willen leren en niets te hebben waarmee ik meer kan zijn dan hen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn om iets nieuws te leren en me te verstoppen achter wat ik reeds kan.

ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd geen geduld te hebben met mezelf en te willen dat iets onmiddellijk perfect is en mezelf niet de tijd te geven om iets te leren en dus ook de nodige fouten te maken gedurende een leerproces.

Ik push mezelf om verder te gaan dan het juist tevreden zijn met mezelf en het verbergen voor mezelf van mijn tekorten, maar ik zoek mijn tekorten juist op en neem de tijd om deze tekorten te verhelpen en om te zetten in sterktes.

Zijn er zaken in jezelf die je wilt veranderen, maar je weet niet hoe? Schrijf je gratis in voor de zelf-help cursus zelf-vergeving (ook in NL) en leer hoe je emotionele problemen en schadelijke gedragspatronen in jezelf kan stoppen zodat je opnieuw met zelf-respect in de wereld kan staan: http://lite.desteniiprocess.com Je krijgt ook gratis online ondersteuning van mensen die reeds jaren met succes zelf-vergeving in hun leven hebben toegepast.  

Het RIJEXAMEN - nuttige tips and tricks

Vandaag heb ik mijn rijexamen afgelegd en ik wil een aantal punten delen die me enorm geholpen hebben tijdens het afleggen van het examen.

Ten eerste heb ik me zeer goed voorbereid. Ik heb veel gereden en op die manier de waarschijnlijkheid verhoogt dat ik op het examen zou slagen.

Het rijexamen was echter ‘anders’ dan de examens die ik tot dusverre had afgelegd (laten we zeggen studie-examens), omdat het hier ging om het aanleren van een fysieke bekwaamheid en niet zozeer om het kunnen begrijpen en reproduceren van informatie. Voorts speelt het rijexamen zich ook af in een reële setting – het is LIVE in de echte wereld (in het echte verkeer) – dat wil zeggen: er kunnen zich absoluut onvoorspelbare situaties voordoen, hetgeen minder snel zal voorkomen tijdens een theorie-examen. Deze onvoorspelbaarheid heeft me bijvoorbeeld mijn eerste examenbeurt gekost. Er deed zich inderdaad een situatie voor die ik nog niet in het verkeer was tegengekomen. Ik wist niet hoe ik moest reageren, waardoor ik in een paniekreactie viel en daarmee een grote fout beging in het verkeer.

Ten tweede heb ik consistent het principe van ademhaling toegepast. Ik zorgde ervoor dat mijn aandacht voortdurend HIER was door bewust in en uit te ademen. Het kwam bijvoorbeeld voor dat er een gedachte in mijn hoofd opkwam, zoals: “Oh mijn God, besef je wel dat je nu feitelijk je examen aan het afleggen bent en dat je geen fouten mag maken!!! ” Ik kon voelen hoe een dergelijke gedachte een spiraal van paniek in mij teweeg ging brengen, dus in plaats van me te laten meeslepen door deze gedachte, ademde ik diep in en zei in mezelf: NO WAY. Ik blijf HIER. En ik focuste me terug op het stuur, de weg die voor mij lag, mijn achterligger, het dashboard. Ik bracht mezelf terug in de fysieke realiteit. Net zoals je een paard zou mennen en kalmeren dat een schrikreactie heeft.

Een goede tip die mijn rijinstructeur mij voordien ook gegeven had, was om op geen enkel moment tijdens het examen veronderstellingen te maken met betrekking tot eventuele fouten die ik zou gemaakt hebben. Hij zei: “Wanneer je denkt een fout te hebben gemaakt, doe je gewoon voort, misschien speelt het helemaal geen rol.” Dit heeft me inderdaad geholpen. Wanneer ik twijfelde met betrekking tot wat ik net gedaan had, zei ik in mezelf: "het doet er niet toe," en reed gewoon verder.

In het algemeen heb ik gemerkt dat een van de voornaamste uitdagingen bij het autorijden, draait om het stoppen van elke vorm van angst. Het is absoluut noodzakelijk dat je comfortabel bent bij elk manoeuvre en elk facet van het autorijden. Een van de punten die me in het begin het meeste angst inboezemden, was het alleen rijden op de autosnelweg. Ik kon ergens niet vatten dat ik nu verondersteld was alleen te oefenen op de autosnelweg met een voorlopig rijbewijs, want de autosnelweg is toch levensgevaarlijk!!!??? Ik heb mezelf dus gepusht om alleen de autosnelweg op te rijden totdat ik tevreden was met mijn manier van rijden op de autosnelweg, en ik ook geen angst meer had in verband met het rijden op de autosnelweg. Eenmaal ik voorbij de angst was, realiseerde ik me overigens dat de autosnelweg in bepaalde opzichten zelfs eenvoudiger is dan het rijden in de bebouwde kom.

Tijdens een van de rijlessen met mijn instructeur, was de conclusie dat ik nog veel te leren had. Hij somde een lange reeks punten op en toen hij klaar was vroeg ik hem: “Ok, en wat kan u mij NOG meegeven, wat ANDERS is er nog dat ik beter kan?” Deze vraag verraste hem enigszins want allicht was hij het niet gewend dat een leerling zoveel mogelijk negatieve commentaar over zijn eigen rijgedrag zou willen horen. Maar dat was nu net wat ik wel wou. Ik wilde al mijn zwakheden kennen zodat ik precies wist waar ik op moest oefenen. Ik realiseerde me namelijk dat ik alleen verantwoordelijk ben voor het al dan niet slagen op mijn rijexamen en het dus absoluut noodzakelijk is dat ik me 0% illusies maak over mezelf. Ik zou zeggen dat deze attitude, deze bereidheid om zonder schroom de realiteit over mezelf onder ogen te komen het gevolg is van mijn jarenlange participatie in DIP alwaar ik geleerd heb om de realiteit over mezelf te confronteren. (Geïnteresseerden kunnen de gratis introductie cursus trouwens volgen in Nederlandse vertaling.)

Wat me ook geholpen heeft was het nemen van professionele rijlessen bij een rijschool, omdat de instructeur zeer concreet aangaf wat voor de examinatoren belangrijk was en hij me ook feedback gaf over de aspecten in mijn rijgedrag die ik absoluut moest verbeteren om voor het praktijkexamen te kunnen slagen. Het essentiële is hier niet zozeer dat men absoluut via een rijschool moet passeren, maar dat men een objectieve bron van feedback vindt die bovendien goed op de hoogte is van de manier van examineren. 

Dag 323 - Reageren met inferioriteit tegenover 'controle'.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een moment van angst en irritatie te hebben gevoeld toen mijn (huidige) baas mij vroeg om bepaalde zaken nog vandaag af te werken, omdat ik dacht: ‘Maar dat weet ik toch – je hebt het recht niet om dat tegen mij te zeggen, je behandelt mij als een klein kind.’

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mij behandelt te voelen als een klein kind omdat mijn baas wilt zeker stellen dat ik bepaalde zaken vandaag afwerkte.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mij plotseling geïntimideerd te hebben gevoeld omdat hij tegen mij sprak als tegen ‘een slaaf’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mij niet te realiseren dat werknemers in de ogen van het systeem/de maatschappijen aanzien worden als hun slaven en het heeft geen zin hiertegen een emotionele reactie te hebben, maar eerder dit te begrijpen en vervolgens te zien hoe ik binnen dit kader navigeer op een manier die respectvol is tov mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een reactie te hebben gehad tegenover mijn baas omdat ik dacht dat hij me niet vertrouwde – ipv mij te realiseren dat hij enkel zijn rol vervulde van verantwoordelijke en hij daarom wilde zeker stellen dat er niets onafgewerkt werd achtergelaten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd tegenover dit moment van ‘controle’ te hebben gereageerd met inferioriteit – waarin, toen ik antwoorde, er onzekerheid doorklonk in mijn stem; ipv diep te ademen en te kijken naar de woorden die hij gesproken had als informatie, en hem eenvoudig te antwoorden wat ik van plan was met betrekking tot deze taken, namelijk deze vandaag af te werken.

Ik realiseer me en begrijp dat als er mij een vraag gesteld wordt, het dan volledig mijn keuze is om daarop wel of niet emotioneel te reageren, en dat mijn macht erin bestaat enkel te kijken naar de informatie die gesteld wordt, als een onpersoonlijk gegeven, en daarop te antwoorden op een manier die best is voor iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de vraag te hebben geinterpreteerd als een aanval, ipv mij te realiseren dat de persoon dit ook zegt om mij te helpen. Alles is er om mij te assisteren - indien ik het zo opvat.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie gaan in een inferioriteitsreactie, omdat mij een vraag gesteld wordt of er mij een commentaar gegeven wordt, en ik zie dat ik snel begin te gaan vanbinnen, dan stop ik en neem ik een diepe adem en zet een stap achteruit in mezelf zodat ik de informatie kan zien voor wat ze is en ik op een neutrale manier kan antwoorden.

Wat ik verder nog zie is dat indien ik met inferioriteit reageer tav controle, dit betekent dat ik mezelf inferieur gemaakt heb aan controle: ik heb controle dus niet in mezelf aanvaard, omdat ik het veroordeel als zijnde 'slecht' en 'misbruik'. Dat is een punt om in een volgende blog naar te kijken.

Zijn er zaken in jezelf die je wilt veranderen, maar je weet niet hoe? Schrijf je gratis in voor de zelf-help cursus zelf-vergeving (ook in NL) en leer hoe je emotionele problemen en schadelijke gedragspatronen in jezelf kan stoppen zodat je opnieuw met zelf-respect in de wereld kan staan: http://lite.desteniiprocess.com Je krijgt ook online ondersteuning van mensen die reeds jaren met succes zelf-vergeving in hun leven hebben toegepast.  

Dag 322 - Eten als een bezetene

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de manier waarop ik eet persoonlijk te nemen, te denken dat ‘die is wie ik ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te identificeren met de manier waarop ik eet.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de manier waarop ik eet te vereenzelvigen met ‘mijn vrijheid’ en dat ‘mijn vrijheid’ heilig is en niet van mij mag worden afgenomen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een eetgewoonte te hebben ontwikkeld die nefast is voor mijn eigen lichaam.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een eetgewoonte te hebben ontwikkeld waarbij ik me volledig onbewust ben van mijn lichaam en ik eenvoudig focus op het steken van het voedsel in mijn lichaam – als een bezetene.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd deze eetgewoonte te hebben ontwikkeld als kind – als een manier om ‘fuck you’ te zeggen tegen de maatschappij, omdat ik zag dat er meer belang gehecht werd aan ‘tafelmanieren’ dan aan wie men werkelijk is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te eten als een vorm van obsessie – omdat ik niet in staat ben mezelf te vertragen en ik zo snel mogelijk al mijn eten wil opeten.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd kwaad worden wanneer een ander me vraagt om trager te eten – omdat ik dit persoonlijk neem en interpreteer als ‘de ander verwerpt mij’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te eten vanuit verliesangst alsof mijn eten zal weggaan of weggenomen zal worden indien ik het niet snel opeet.

Ik realiseer me en begrijp dat mijn eten op mijn bord zal blijven liggen en niet zal weglopen indien ik het niet supersnel opeet en dus kan ik mezelf de toestemming geven om trager te eten.

Ik realiseer me en begrijp dat door trager te eten ik ook meer van mijn voedsel zal genieten en ik mezelf zo stap voor stap kan losmaken van het obsessieve eetpatroon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd om wanneer en als ik begin te eten in een 'trance' te gaan waarin ik mezelf niet meer wil stoppen en dus engageer ik mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie gaan in een trance - dan stop ik mezelf en adem ik en ontspan ik mijn lichaam en kijk naar hoe ik zit/mijn houding en stuur ik mezelf om op een zelf-respectvolle manier verder te eten en dit doe ik bij elke maaltijd totdat het patroon is veranderd. 

Ik engageer mezelf ertoe om mezelf te vertragen wanneer en als ik eet; en wanneer en als ik mezelf zie snel eten, dan stop ik mezelf en adem en realiseer me dat dit een systeem is als gewoonte en niet wie ik werkelijk ben en dus kan ik beslissen om te vertragen als een manier om mijn vrijheid neer te zetten en dit doe ik bij elke maaltijd totdat het patroon is veranderd.  

Ontdek het proces (ook beschikbaar in NL): http://lite.desteniiprocess.com

Dag 321 - Meester en Slaaf

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet grondig te zijn in wat ik doe en daardoor iemand nodig te hebben die ‘na mij controleert’ waardoor ik mezelf volledig onbetrouwbaar maak – in essentie te geloven dat ik ‘slordig ben’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd over mezelf te geloven dat ik slordig ben en gedesorganiseerd, omdat ik liever geloof dat ik niet in staat ben verantwoordelijkheid te nemen dan mezelf te vertrouwen en de verantwoordelijkheid op te nemen.

Ik engageer mezelf ertoe om in mezelf te corrigeren het geloof dat ik niet in staat ben verantwoordelijkheid te nemen voor mezelf en dat ik ‘hulp’ nodig heb in de vorm van controle.

Ik engageer mezelf ertoe zelfstandigheid te ontwikkelen door mezelf te disciplineren in zelf- in adem, waardoor ik mezelf toelaat specifiek en precies te werk te gaan.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te hebben gebrandmerkt als ‘onbetrouwbaar’ omwille van enkele fouten die ik in het verleden begaan heb die problemen veroorzaakt hebben voor anderen, ipv mezelf te vergeven ivm deze herinneringen en mezelf de kans te geven mezelf opnieuw te creëren.

Ik engageer mezelf ertoe om het potentieel in mezelf te erkennen en te ontplooien om gedisciplineerd, specifiek en betrouwbaar te zijn in mijn handelen en aanpak van dingen.

Ik stel opnieuw vertrouwen in mezelf en realiseer me dat als ik fouten bega ik mezelf kan vergeven en mezelf kan pushen om de bron van de fout in mezelf te corrigeren en steeds op te staan en mezelf verder te pushen tot perfectie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd slordigheid als een strategie gebruiken om mezelf achter te verbergen, zodat ik geen verantwoordelijkheid zou moeten nemen en ik mijn vol potentieel nooit leef, maar steeds achterblijf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang zijn voor verantwoordelijkheid – omdat ik zag hoe mijn vader verantwoordelijkheid leefde en hoe hij daar klaarblijkelijk onder leed.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd verantwoordelijkheid als een kwaad te hebben gedefinieerd ipv als de deur tot mijn eigen vrijheid en de vrijheid van iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd slordigheid definiëren als ‘cool’ zijn en als een vorm van vrijheid – ipv mij te realiseren dat ik door slordig te zijn problemen creëer voor anderen en hun vrijheid beperk en dus is het geen vrijheid maar abuse.

Ik engageer mezelf ertoe vrijheid te definiëren op een manier die best is voor iedereen – zodat mijn vrijheid bijdraagt tot de vrijheid van iedereen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de idee van mezelf te aanvaarden als zijnde onbetrouwbaar en onsystematisch.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn vader te hebben gezien en ervaren als betrouwbaar en systematisch, maar dit niet in mezelf erkend of aanvaard te hebben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te hebben gedacht dat ik nooit betrouwbaar en systematisch kan zijn als mijn vader – maar dat ik altijd minder zal zijn en van hem afhankelijk zal zijn.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn vader in zijn betrouwbaarheid en systematiek te hebben gezien als ‘groter’ en ‘meer’ dan mezelf – ipv mezelf gerealiseerd te hebben dat ik deze kwaliteiten in mezelf kan aanvaarden en ontwikkelen en dat ik deze kan leven op mijn eigen manier – en dan sta ik gelijk aan mezelf.  

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat ik het niet verdien om betrouwbaar en systematisch te zijn, ipv mij te realiseren dat ik dit kan geven aan mezelf, dat ik dit kan worden als mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat ik niet weet hoe ik betrouwbaar en systematisch moet zijn – en mezelf hierin paralyseren, ipv te zien dat ik dit eenvoudig kan verkennen in mijn wereld: ik kan kijken naar hoe anderen het doen en van hen leren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat ik de skill hiervoor niet heb – ipv mij te realiseren dat ik deze skill kan leren, en dat het enkel afhangt van mijn wil.

Ik engageer mezelf ertoe mezelf toe te spitsen op het versterken van mijn betrouwbaar en systematisch zijn en daarin te kijken naar hoe anderen de dingen doen en hoe zij dingen aanpakken en telkens van hen de beste elementen zelf te implementeren en uit te testen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat ik de dingen correct doe, maar het blijkt achteraf dat ik fouten gemaakt heb, die ik perfect had kunnen vermijden.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd weerstand hebben tegenover het doen van een bepaalde job, ipv mij te realiseren dat als ik deze weerstand toelaat en ik een opinie heb mbt wat ik moet doen, ik deze taak en verantwoordelijkheid zal saboteren, ipv de taak en verantwoordelijkheid onvoorwaardelijk uit te voeren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd, door slordig te zijn en fouten te maken en toe te laten die onnodig zijn, de dichotomie tussen meester en slaaf in stand te houden, omdat ik een autoriteit nodig heb die me controleert.

Ik realiseer me en begrijp dat als ik consistent, systematisch en betrouwbaar wordt – een controlerende autoriteit automatisch overbodig wordt omdat ik sta in mijn eigen autoriteit.

Ik engageer mezelf ertoe mezelf te respecteren als mijn eigen autoriteit in het stappen en ontwikkelen van zelf-systematiek, en zelf-betrouwbaarheid. 

http://lite.desteniiprocess.com

Dag 320 - Anderen compromitteren door niet te spreken

Toen ik zag dat T potentieel in de problemen kon komen omwille van zijn aanpak – zei ik niets, omdat ik dacht: misschien zit hij in een fase in zijn leven waarin hij conflict moet creëren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet gesproken te hebben toen ik zag dat hij mogelijks spanningen ging creëren met zijn collega’s – omdat ik geen conflict wilde creëren met T.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang te zijn dat ik me vergis in wat ik zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven ‘dat het maar mijn eigen onzekerheden zijn’ en daarmee mijn eigen gezond verstand invalideren.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet in zijn schoenen te hebben gestaan en mij te hebben gerealiseerd dat hij het probleem mogelijks niet kon zien.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet gesproken te hebben als een vorm van elitisme, waarin ik alleen geef om mezelf en ik niet geef aan anderen en hen bescherm en voor hen zorg.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet gesproken te hebben uit veiligheid als superioriteit, ipv het risico te nemen dat de ander kwaad wordt of me niet begrijpt en mezelf daarmee kwetsbaar te maken door de ander te ondersteunen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd onzekerheid als een excuus gebruiken om niet te spreken.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn verantwoordelijkheid te hebben uitgesteld door niet te spreken en daarmee gevolgen te creëren voor de ander.

Ik realiseer me en begrijp dat mijn verantwoordelijkheid zich opent in een moment en dat ik in dat moment eerlijk moet zijn met mezelf en overeenkomstig moet handelen/spreken en verantwoordelijkheid nemen.

Ik realiseer me en begrijp dat wanneer ik mijn verantwoordelijkheid uitstel, ik daarmee mijn eigen vrijheid uitstel en ik mezelf handicappeer.

Ik realiseer me en begrijp dat niet te geven niet alleen gruwelijk is tegenover anderen, maar ook gruwelijk tegenover mezelf, want ik gun anderen geen vrijheid en daarmee gun ik mezelf geen vrijheid.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie aarzelen in een moment van inzicht/realisatie, mezelf te stoppen en ademen en mij te realiseren dat het aan mij is om mezelf te vertrouwen en te handelen overeenkomstig wat ik zie.

Ik realiseer me en begrijp dat ik geen veronderstellingen kan maken met betrekking tot wat de ander ziet of niet ziet en dat het daardoor altijd mijn verantwoordelijkheid is te spreken en te delen wat ik zie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd te wachten ipv mezelf te vertrouwen en te handelen in het moment.

Ik realiseer me en begrijp dat ik door te handelen in het moment het vertrouwen in mezelf versterk en ik daarmee mijn onafhankelijkheid en gezond verstand versterk.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik zie dat ik probeer verantwoordelijkheid te ontwijken door middel van gedachten, mezelf te stoppen in één adem en mij te realiseren dat ik in gezond verstand naar de situatie kan kijken en dat er een oplossing bestaat en dat ik verantwoordelijkheid kan nemen. Ik ontspan mijn lichaam en stop de angst in mezelf en laat mezelf toe de oplossing te zien; en handel overeenkomstig.

Ik realiseer me en begrijp dat de oplossing ook steeds best is voor mezelf.

http://lite.desteniiprocess.com

Dag 319 - Laten we 10 minuten tekenen

Vandaag stelde F onverwacht voor dat we samen 10 minuten zouden schetsen. Ik had in geen jaren meer geschetst en vond dit een goed idee.

We kozen een voorwerp uit in de kamer, gingen er rond zitten en begonnen te tekenen.

De gedachten die in mijn hoofd opkwamen, waren dat ik een goede tekening wilde maken.

Ik was gefocust op de juiste positie van het voorwerp op mijn blad.

Echter mijn aanpak was niet voorzien op een tijdspanne van 10 minuten – maar eerder op een halfuur of langer. Ik begon te veel te focussen op de structuur van de compositie en hoe alle lengten zich tegenover elkaar verhouden.

Terwijl ik tekende en mezelf reeds focuste op het detail van bepaalde structuren, kwamen er ook gedachten in me op van opwinding: “Mijn tekening zal beter zijn dan die van F”.” F. Zal onder de indruk zijn van mijn tekening en hoe ik de structuur goed kan weergeven.” “Het is ongelooflijk hoe goed ik kan tekenen.” Er was in mij reeds het verlangen om de tekening te tonen aan F.

Ik zag ook hoe ik in mijn geest de keuze maakte om eerder te focussen op de structurele aspecten van het voorwerp en niet de expressieve/organische delen – waar ik in feite niet aan toe kwam. Alsof de structuur belangrijker is dan de expressie. Ik wilde zeker zijn dat mijn verhoudingen klopten.

Dit is ook interessant vanuit het oogpunt dat ik al mijn aandacht zal schenken aan datgene waarvan ik weet dat ik er goed in ben en ik zal mezelf het excuus geven, ja maar ik doe dat gedeelte graag. Maar ik zal datgene waarvan ik denk dat het uitdagender is, voor op het einde houden.

Naderhand gaf F me de commentaar dat de tekening was zoals mijn persoonlijkheid. Heel strak en gecontroleerd, alsof ik mezelf terughoud.

Ik merkte in mezelf teleurgesteldheid en een vorm van zwaarmoedigheid achteraf.

Zelfvergeving:

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een verwachting te creëren tov mijn eigen tekening.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd niet tekenen vanuit een oogpunt van zelfexpressie, maar eenvoudig ‘de beste willen zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf enkel focussen op die dimensies waar ik goed in ben zodat ik zeker ben dat mijn tekening ‘de beste zal zijn’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een positieve energie te verbinden met de tekening als iets dat ik bereikt heb en dat boven mij staat.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd denken en geloven dat mijn tekeningen ‘perfect’ zijn en ‘perfectie’ uitdrukken op een manier waar ik anders niet toe in staat ben.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd het tekenen te gebruiken als een middel om in competitie te gaan en zeker te zijn dat ik win.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd het tekenen superernstig te nemen alsof het gaat om een duel.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn tekenstijl te verbinden met mijn eer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd het maken van een tekening te zien als het verdedigen van mijn eer.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd de tekening veel te zwaar aan te pakken ipv mezelf los te laten en het volledige voorwerp gestalte te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een agenda te hebben wanneer ik teken – ipv eenvoudig te tekenen wat hier is.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te laten sturen door ‘mijn oude tekengewoonten’ ipv als mezelf de tekening richting te geven.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd om bij het tekenen bang te zijn om fouten te maken.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie tekenen vanuit angst, mezelf te stoppen en te ademen en mij te realiseren dat het erop aankomt als mezelf te tekenen en niet ‘een correcte tekening te maken’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd bang zijn dat mijn verhoudingen niet zouden kloppen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd ‘een juiste tekening’ te hebben willen maken – ipv te focussen op ik die geniet van het maken van de tekening als een fysieke activiteit zonder gedachten en projecties in mijn hoofd – maar louter hier in het moment.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik mezelf zie gaan in een beheerste modus, mezelf te stoppen en te ademen en eerder te focussen op de expressie van het geheel ipv de tekening te proberen controleren.

Ik engageer mezelf ertoe om te tekenen op een manier die aangenaam is voor mezelf ipv te denken aan hoe de tekening door anderen ervaren zal worden.

Ik engageer mezelf ertoe om wanneer en als ik competitiegedachten in mezelf zie opkomen, mezelf te stoppen en ademen en mij te realiseren dat ik op deze manier mezelf minder maak dan de tekening en ik mijn eigenwaarde weggeef – ipv mezelf onvoorwaardelijk te waarderen als wie ik ben – dan wordt de competitie irrelevant want ik waardeer mezelf ongeachte het resultaat van wat ik doe.  

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mijn tekening te zien als niet goed genoeg en als ‘gefaald’ omdat ik niet de reactive bekwam die ik gewild had.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te zien als minder dan mijn partner omdat ik denk dat ik gefaald ben in mijn opzet om het voorwerp volledig te tekenen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd het maken van de tekening te veroordelen als tijdsverlies want de tekening was niet interessant voor F.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd vasthouden aan deze vorm van zelfmedelijden omdat een ander mijn tekening niet bijster interessant vond – terwijl ik denk: maar het is toch zo slecht niet?

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd defensief te zijn mbt mijn tekening en te denken dat het een kwestie van smaak is en dat de ander mijn tekening niet goed beoordeelt.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te zien als niet goed genoeg omdat ik geloof dat mijn tekening niet het summum van perfectie bereikt heeft – en omdat ik de feedback van F ervaar als ‘negatief’ als ‘het is een slechte tekening’.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd tijdens het tekenen positieve verwachtingen op te bouwen en mezelf op te blazen en toen mijn verwachtingen niet werden ingelost, stuikte ik van binnen in mekaar als een lege ballon.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd energie te hebben gebruikt om te tekenen.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf te hebben gemotiveerd met gedachten dat mijn tekening indrukwekkend zal zijn voor de ander, ipv eenvoudig te tekenen als een expressie van mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd in een vorm van depressie en negativiteit te gaan omdat ik niet de feedback kreeg die ik verwacht had.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd een verwachtingspatroon te hebben gecreeerd dat wanneer ik een tekening maak, anderen positief zullen reageren en indien ze niet positief reageen dan voel ik me slecht over mezelf.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd het maken van een tekening afhankelijk te maken van ‘het krijgen van positieve feedback’ ipv mij te realiseren dat dit een beperking is van mezelf en dat ik op deze manier niet mezelf stuur maar mezelf laat sturen door energie.

Ik realiseer me en begrijp dat als ik mijn expressie en wie ik ben afhankelijk maak van het krijgen van positieve feedback, dan maak ik mezelf een slaaf van anderen en vind ik nooit mijn eigen onvoorwaardelijke expressie.

Ik vergeef mezelf dat ik mezelf heb toegelaten en geaccepteerd mezelf een slaaf te hebben gemaakt van het krijgen van positieve feedback van anderen – ipv mezelf onvoorwaardelijk uit te drukken gebaseerd op wie ik ben.

Ik engageer mezelf ertoe de energie connectie los te maken en te treden in het onbekende als onverwachte zelf-expressie. 

http://lite.desteniiprocess.com